Sint-Petersburg dag 4

Fotoalbum ‘Sint-Petersburg dag 4’ weergeven

We zijn alweer aan de laatste dag toe. Net als gisteren rijden we via één van de brede lanen het centrum uit om zo het Catharinapaleis, een voormalige residentie van de Russische tsarendynastie te gaan bezoeken. We passeren langs heel wat grijze flatgebouwen uit de Sovjetperiode, alsook het Overwinningsplein met daarop een monument ter nagedachtenis, niet alleen van de slachtoffers, maar ook van de overlevenden van het beleg van Leningrad tijdens WO II. Heroïsche beelden van soldaten, zeelieden en rouwende moeders omringen dit monument van de Overwinning.

Catharinapaleis

Het Catharinapaleis; de zomerresidentie van tsarina Catharina de Grote ligt op een landgoed in de stad Poesjkin, die tot 1917 Tsarskoje Selo of ‘Tsarendorp’ heette. In 1937 kreeg deze stad naam Poesjkin, naar de Russische schrijver en dichter die hier naar school ging. Het Catharina paleis werd in opdracht van tsarina Elisabeth in 1752 door architect Rastrelli ontworpen. Een van de grootste aanpassingen gebeurde in opdracht van Catharina de Grote door architect Charles Cameron.

Catharinapaleis

Catharinapaleis

Ook vandaag mogen wij weer via een aparte ingang binnen en ontsnappen zo aan de lange wachtrij. Het paleis is bekend om zijn grote balzaal, met de mooie plafondschildering ‘De triomf van Rusland’, verguld houtsnijwerk en heel veel spiegels. In de schitterend gedecoreerde kleinere kamers vallen de grote kachels met Delfts blauwe tegels op.

Maar hét hoogtepunt van het paleis is de Barnsteen- of Amberzaal. Een absolute lust voor het oog. De wandverlichting met (elektrische) kandelaars, beschijnt de gele en honingkleurige en rode barnsteen. De panelen uit fossiele hars waren een geschenk van de Pruisische koning Friedrich Wilhelm I aan de Russische tsaar Peter de Grote in het jaar 1716. Architect Charles Cameron gebruikte ze tijdens zijn verbouwingen, in combinatie Venetiaanse spiegels en andere ornamenten om een kamer mee te bekleden.

Bijna 200 jaar later, in 1941, veroverden de legers van Adolf Hitler het Catharina Paleis. Slechts een deel van de waardevolle inboedel kon in veiligheid gebracht worden door Russische archivarissen, maar niet de barnsteenkamer. Toen de nazi’s zich terugtrokken na het mislukte beleg van Leningrad in 1945 verwoestten ze alle gebouwen.
De panelen waren al eerder door de nazi’s gedemonteerd en naar Kaliningrad gebracht. Vanaf daar loopt het spoor echter dood, en zijn de panelen verdwenen. Dit zorgde voor het ontstaan van tal van speculaties en legendes; zoals onlangs nog: dat de panelen in een treinwagon in een tunnel in Polen zouden liggen.

Catharinapaleis

Al direct na de oorlog is men begonnen met de restauratie van het paleis. In 1979 werd besloten om ook de barnsteenkamer te herbouwen. Met de financiële steun van de Duitse firma Ruhrgas AG (die Russisch gas verhandelt) werden eerst de vakmensen opgeleid om daarna aan de hand van oude plannen en foto’s alles minutieus na te bouwen. In 2003, net op tijd voor de viering van het 300-jarige bestaan van de stad Sint-Petersburg was men klaar.

We gaan wandelen door een klein deel van de parken en tuinen. Rond de grote vijver werd een landschapspark aangelegd met tal van paviljoenen. Het uitzicht is steeds wisselend. De tuinen van het Alexanderpark zijn geometrisch aangelegd; met bloemperken, hagen en siervijvers. Door het park lopen uitgestrekte lanen met klassieke beelden. Het valt op dat in tegenstelling tot het Peterhof hier nauwelijks fonteinen te zien zijn. Volgens Ludmila hielden zowel Elisabeth als Catherina niet van fonteinen.

Catharinapaleis

Op een rots uitziend over een vijver staat het beeld ‘Meisje met de kruik’ uit 1816. De kruik is gebroken. Het meisje zit daarom tijdloos droef bij een tijdloze stroom. Het beeld inspireerde Poesjkin tot het schrijven van het gedicht ‘Fontein van Sarskoje Selo’.

Hermitage collectie General Staff Building

Wij rijden terug naar Sint-Petersburg. De rest van de namiddag zijn we vrij, ideaal dus, want er staat nog een museum op onze to do lijst. Daarvoor moeten we terug naar het Paleisplein. Aan de overkant van het Winterpaleis staat het grote geel-witte gebouw van de Generale Staf. In het verleden was dit het hoofdkwartier van het Russische leger.
In 2014, net 250 jaar na de opening van de Hermitage, werd na een grondige verbouwing een deel van de collectie van het Hermitage museum naar hier gebracht. Sindsdien is de collectie impressionistische en post-impressionistische werken hier in moderne en ruime zalen te bewonderen.

Hermitage collectie General Staff Building

De werken die hier te zien zijn waren hoofdzakelijk eigendom van vooruitziende particuliere verzamelaars. Na de revolutie van 1917 werden hun collecties genationaliseerd en ondergebracht in de Hermitage. De getoonde werken van onder andere Matisse, Picasso, Monet, Renoir, Cézanne, Degas, Gauguin, Pissarro en Van Gogh zijn buitengewoon. Alles opsommen heeft geen zin want het is veel te veel. Een mooie afsluiter van ons bezoek aan Sint-Petersburg.

Fotoalbum ‘Sint-Petersburg dag 4’ weergeven

Advertenties

Sint-Petersburg dag 3

Fotoalbum ‘Sint-Petersburg dag 3’ weergeven

Sint-Petersburg heeft een mild zeeklimaat. Ons doet het wat denken aan het weer in IJsland, want ook hier wisselen wolkenvelden, regen, hagel en stralende zonneschijn elkaar in snel tempo af. In de zomermaanden kan het zeer warm worden en kent men ook ‘Witte Nachten’ of ‘Beliye Nochi’. Gedurende een drietal weken wordt het dan ’s nachts niet echt donker; een kenmerk van gebieden die op meer dan 60° van de evenaar liggen. In de winter, daarentegen, zijn de dagen erg kort. Doordat het erg koud is blijft de sneeuw maandenlang liggen.

Peterhof

Peterhof

Dit en nog zoveel meer vertelt Ludmila ons terwijl we onderweg zijn naar het ‘Peterhof’ of het zomerpaleis, dat zo’n 25 km verderop aan de oever van de Finse Golf ligt. Tijdens zijn reizen door West-Europa raakte Peter de Grote gecharmeerd door de elegante paleizen van de westerse vorsten. Ook, om de toegang tot de Oostzee veilig te stellen, besloot hij hier op een klif aan het water een residentie te bouwen die passend was bij zijn ambt. Het voorbeeld dat hij voor ogen had was het Kasteel van Versailles. Voor het ontwerp koos hij Jean Baptiste Le Blond, een architect van Lodewijk XIV. Het project lag hem zo nauw aan het hart dat hij mee hielp bij het ontwerpen.

Het Peterhof

In 1714 werd begonnen met de bouw van twee paleizen: het kleine paleis, Monplaisir vlak aan het water en het centraal gelegen grote landhuis in wit en geel: de kleuren van Sint-Petersburg. Met man en macht werd er gewerkt, ook aan het park met zowel Franse als Engelse tuinen en waterpartijen. Na zijn dood in 1725, liet zijn dochter Elisabeth alles onder handen nemen door haar favoriete architect Rastelli. Hij bouwde twee vleugels bij en liet het interieur opnieuw inrichten.

Het Peterhof

Het Peterhof

Onze rondleiding start binnen in het Grote Paleis. Net na de toegang moeten we overschoenen aantrekken om de kostbare vloeren niet te beschadigen. Ludmila loodst ons vlot voorbij aan de luidruchtige Aziatische groepen; door de verschillende staatsievertrekken, balzalen, privé-suites, troonzaal etc, etc… … Alle kamers zijn weelderig gedecoreerd met de meest kostbare materialen. Prachtig meubilair, heel veel kroonluchters, beelden, vazen, ornamenten. Kortom heel veel om te bewonderen! Op foto’s is te zien hoe tijdens de Tweede Wereldoorlog, zowel het paleis als de tuinen, zwaar beschadigd of zelfs geheel verwoest werden door de Duitse troepen. Bij het begin van de oorlog hadden de museummedewerkers nochtans getracht meubels, schilderijen, standbeelden en andere kunstobjecten te verstoppen of zelfs te begraven in de tuinen. Maar helaas vlak voor hun aftocht hebben de Nazi’s grote delen van het paleis opgeblazen. Onmiddellijk na de oorlog is men begonnen met de restauratie. Aan de hand van tekeningen en foto’s heeft men alles tot in het kleinste detail gereconstrueerd.

Peterhof

Peterhof

Terug buiten merken we dat het wisselvalige karakter van het weer wel klopt, want het druilige weer van vanmorgen heeft plaats gemaakt voor uitbundige zonneschijn. Vanop het terras hebben we een schitterend zicht op de onderliggende tuinen met kleurrijke bloemperken. Een prachtig symmetrisch geheel, beginnend bij de grote barokke cascade. De trapvormige waterpartij eindigt bij een grote vijver met daarin een erg krachtige fontein. Die vijver is verbonden met een 400 meter lang kanaal dat naar de Finse Golf loopt Het is een van ’s werelds meest spectaculaire waterpartijen, die oorspronkelijk mee door Peter de Grote werd ontworpen. Alle water, voor de meer dan 100 fonteinen en waterspuwers (die pas vanaf 11 uur in werking treden), komt via leidingen met een natuurlijke druk vanuit de heuvels 22 km verderop. Tussen de vele fonteinen in het park zitten er ook ‘bedriegertjes’, die plots in werking schieten als men dichtbij komt. Volgens Ludmila was Peter de Grote er dol op om hiermee zijn gasten de stuipen op het lijf te jagen.

Aan de Finse golf

Vlak aan de Finse golf staat het kleine paleis Monplaisir. Ook na de bouw van het grote paleis bleef Peter de Grote in dit vrij kleine sobere paleisje wonen. Vaag lijkt het op een Nederlands landhuis, met zijn hoge puntdak en smalle rechthoekige ramen. Hier ontving hij ook zijn beste vrienden die verplicht werden om al vanaf het ontbijt grote hoeveelheden cognac en wodka te drinken. Het is namelijk Russische traditie om een aangeboden glas niet te weigeren wegens onfatsoenlijk en als een fles eenmaal geopend is, moet deze leeggedronken worden.
Terug in Sint-Petersburg hebben we vrij. Ludmila stuurt ons nog wel naar Kuznetsjini, de overdekte markt. Het is blijkbaar de meest centraal gelegen boerenmarkt in de stad. Maar wij zijn snel uit uitgekeken, want zoals zo wat overal in Europa verliezen dit soort markten aan populariteit door de opkomst van supermarkten.

Tijd om even een pauze in te lassen en uit te rusten, want vanavond gaan we uit!
In de buurt van het Kunstenplein wonen we in het Academisch Theater een voorstelling bij van ‘Het Zwanenmeer’. Het is nog altijd het meest gedanste en voor velen ook het mooiste ballet ter wereld. In 1876 schreef Tsjaikovski, dan al een beroemde componist, de muziek voor zijn eerste ballet op verzoek van het Ballet van Moskou. Het is een sprookje over liefde en de eeuwige strijd tussen licht en duisternis, gesymboliseerd door de zwarte en witte zwanen. Het plot is vrij simpel en gebaseerd op de oude Duitse legende van de mooie prinses Odette die verandert in een zwaan, dit door de vloek van de kwaadaardige tovenaar Rothbart.

Het Zwanenmeer

We zijn geen echte balletkenners, maar we waren erg gecharmeerd door de mooie decors, de muziek en de prachtige uitvoering. Voor we terug naar het hotel gaan, genieten we nog na bij een fris getapte pint in een van de vele Belgium Beer Cafés.

Fotoalbum ‘Sint-Petersburg dag 3’ weergeven

Sint-Petersburg dag 2

Fotoalbum ‘Sint-Petersburg dag 2’ weergeven

De timing van Ludmila is perfect! Net als we aankomen bij de Izaäkkathedraal zwaait de poort open en kunnen we als eerste binnen. Absoluut indrukwekkend, we zijn zo goed al alleen in één van de grootste kathedralen ter wereld. Het interieur bestaat uit prachtige iconen, ongelooflijk gedetailleerde mozaïeken, schilderijen, muurschilderingen, zuilen van malachiet en vloeren gemaakt met de mooiste materialen en door de beste kunstenaars van hun tijd.

Izaäkkathedraal

In 1818 is men begonnen met de bouw naar een ontwerp van Auguste de Montferrand. Een werk dat veertig jaar zou duren. Voor de fundering alleen al, waaraan men met 125 000 man gedurende vijf jaar gewerkt heeft, heeft men 11 000 in teer gedrenkte boomstammen in de drassige ondergrond geheid. Ze waren nodig om het gewicht van 300 000 ton te kunnen dragen.

Izaäkkathedraal

Alles is groot en zwaar! De binnen oppervlakte is 4 000 m² en er is plaats voor 14 000 mensen. De bakstenen buitenmuren zijn tussen 2,5 en 5 meter dik en zowel langs binnen als buiten bekleed met marmer. In de kathedraal zijn in totaal 112 zuilen uit één stuk verwerkt.
De pilaren aan de buitenzijde zijn uit massieve stukken rood graniet. Ze werden op platbodems vervoerd over de Finse Golf tot aan de kade vlakbij en daar bewerkt en gepolijst tot zuilen. Iedere zuil heeft een diameter van 1,8 meter, is 17 meter hoog en weegt 114 ton. Binnen rust de metalen koepel, die een diameter van bijna 26 meter heeft, op 24 zuilen. De koepel bestaat uit drie, onderling verbonden structuren en is zowel binnen als buiten rijkelijk versierd of verguld.

In de kerk, nu een museum, wordt met foto’s, tekeningen en maquettes uitgelegd wat voor grote technische prestatie de bouw wel was. Ludmila wijst ons erop dat de arbeidsomstandigheden bij de bouw ronduit triest moeten zijn geweest. De arbeiders sliepen in vochtige houten barakken met aarden vloeren. Ze waren ondervoed, slecht gekleed en door gebrek aan hygiëne leden ze aan allerlei ziektes. Velen stierven doordat ze van de hoge stellingen vielen. Maar het gevaarlijkste werk was het vergulden van de koepels en de kruisen. Hiervoor werd een vloeibaar mengsel van kwikzilver en goud op de koperen platen aangebracht. Door verhitting liet men het kwikzilver verdampen zodat er een mooie goudlaag achter bleef. De arbeiders werden echter langzaam vergiftigd door het inademen van de uiterst giftige dampen.

Generale Staf gebouw – De Alexanderzuil

We rijden met ons busje tot aan het Paleisplein. Midden op het plein staat een rode granieten pilaar, met bovenop een engel met een kruis: de Alexanderzuil. Deze zuil, 47 m hoog, is opgedragen aan tsaar Alexander I voor zijn rol bij de overwinning op Napoleon. Het is het grootste vrijstaand monument ter wereld. Ook dit is een ontwerp van Auguste de Montferrand, 2400 arbeiders hebben er twee jaar aan gewerkt. In het verleden vonden op dit plein belangrijke historische gebeurtenissen plaats. Zo was er in 1905 de ‘Bloedige zondag’ die een einde maakte aan het tsaristisch Rusland en ook de Oktoberrevolutie van 7 november 1917, toen Bolsjewieken onder leiding van Lenin het Winterpaleis bestormden.

Het Winterpaleis

Na de dood van Tsaar Peter de Grote ging zijn dochter, tsarina Elizabeth, door met het uitbouwen van de stad. Zij gaf aan haar favoriete architect Bartolomeo Rastrelli de opdracht langs de Neva het Winterpaleis te bouwen. Het werd een groot rechthoekige paleis, waarvan elke zijde 250 m lang is en dat zo’n 1 500 vertrekken telt.

De Hermitage

Peter de Grote was al begonnen met het verzamelen van Westerse schilderijen en beeldhouwwerken. Zijn dochter Elizabeth breidde de verzameling uit, maar pas onder Catharina II werd de basis gelegd voor de schitterende collectie die nu in de Hermitage te zien is. In 1764 kreeg ze, omdat hij zijn schulden niet kon voldoen, van de Berlijnse koopman Gotzkowsky ruim 300 schilderijen. Daarbij waren er onder andere Vlaamse en Hollandse meesters. Ook zelf schafte ze veel kunstwerken en grote hoeveelheden zilver en porselein aan om haar paleizen te versieren. De verschillende opvolgers vergrootten de verzameling en breidden het paleis uit met nieuwe gebouwen. In 1852 werd het complex voor het eerst opengesteld voor het publiek. Na de Russische Revolutie werden privécollecties van verzamelaars geconfisqueerd en verhuisden vele stukken naar hier.
Tegenwoordig is de Hermitage collectie in het Winterpaleis de grootste en veelzijdigste ter wereld. In iets meer dan 2,5 eeuw heeft men meer dan 3 miljoen objecten verzameld. Daarvan kan slechts een minuscuul deel, rond de 65 000 stuks, aan het publiek getoond worden.

De Hermitage

Ludmila loodst ons via de aparte ingang voor groepen naar binnen. Ze start de rondleiding bij de staatsievertrekken van de tsaren. Niet alleen de collectie is bijzonder, maar ook de gebouwen en de interieurs. Ze tonen aan in wat voor weelde de Russische tsaren leefden. Overvloedig gedecoreerde muren en plafonds waarbij de duurste materialen gebruikt werden. Het zijn stuk voor stuk meesterwerken van de rijke Russische barok.

De Hermitage

Met een indrukwekkende trap komen we via de kleine troonzaal uit in de grote troonzaal, met zijn prachtige parketvloer uit 16 verschillende houtsoorten. We gaan verder via de Malachietzaal, met zuilen en vazen van malachiet, naar de Paviljoenzaal. In deze met goud en wit marmer bekleedde zaal staat de beroemde Pauwenklok. Het reusachtig uurwerk is hét voorbeeld van robotica uit de 17e eeuw. In galerij 1812 hangen 400 portretten van Russische helden die streden in de oorlog tegen Napoleon.

De Hermitage

Ludmila laat ons de mooiste kamers en de meest interessante kunstwerken te zien. Daarbij horen natuurlijk de schilderijen van Leonardo da Vinci en het beeld Gehurkte Knaap van Michelangelo. Ook de schilders uit de Lage Landen zijn zeer goed vertegenwoordigd met werken van onder andere Antoon van Dyck en Peter Paul Rubens (40 werken). Maar ook van Frans Hals, Jan Steen en natuurlijk Rembrandt. Danaë, Flora, De terugkeer van de verloren zoon, er hangen in totaal 20 werken van zijn hand en meer dan 100 van zijn leerlingen. Werken van Caravaggio, Rafaël, El Greco, Titiaan, Bosch, Bruegel … noem maar op, … ze hangen er. Daarnaast zijn er nog mozaïeken, sieraden, een enorm assortiment kunstvoorwerpen uit het oude Griekenland, Rome, Egypte en Perzië; voorwerpen uit het stenen tijdperk, etc…

De Hermitage

Tussendoor krijgen wij nog een geleide rondleiding in de diamantenkamer. In enkele zwaar beveiligde ruimtes worden de meest verfijnde juwelen, sieraden, snuifdoosjes, tafeldecoraties en objects d’art van de tsaren-dynastie getoond. Deze stukken werden, of aangekocht bij topjuweliers, of werden aangeboden als diplomatiek geschenk. De uitleg bij deze unieke meesterwerken mag enkel gegeven worden door een curator van de Hermitage.

De Hermitage

Het officiële gedeelte zit erop! Tijd, om even te pauzeren in het museumcafé. Ook na de pauze blijven we nog rondkijken, maar nu in een andere vleugel. Op de benedenverdieping is er een tijdelijke tentoonstelling met werken van tijdgenoten van Rembrandt.
Ook wandelen we rond in de woonvertrekken van de laatste tsarenfamilie. We komen uit bij de afdelingen met meubilair, met Brusselse wandtapijten, werken van kunstenaars uit Italië en Spanje. Veel te veel om op te noemen! Voor wie zelf wil u ook eens wil rondkijken bestaat er de virtuele tour: https://www.hermitagemuseum.org

Beloselsky-Belozersky paleis

Net voor sluitingstijd verlaten we het museum. Na zo’n hele dag binnen slenteren gaan we wat doorstappen. Vlakbij ligt de Nevski Prospekt. Met zijn vele aantrekkelijke gebouwen is het sinds de 18e eeuw de winkel- en uitgangsstraat van Sint-Petersburg. Tsaar Peter de Grote gaf in 1709 opdracht deze straat aan te leggen. Er staan tussen de opvallende burgerhuizen, paleizen en handelspanden, ook kerken van verschillende geloofsovertuigingen. Enkele opvallende gebouwen zijn: het barokke Stroganov paleis waarin een gedeelte van de collectie van het Russisch Museum wordt getoond, de Barrikada Cinema die nu weer terug een bioscoop is. Het, in Art Deco stijl gebouwde Singerhuis, is nu een boekenwinkel, maar werd destijds gebouwd in opdracht van de naaimachinefabrikant. Aan de overkant van de straat staat het gebouw van bonthandelaar Mertens, zoals op de gevel te lezen is. Het glas accentueert de neoclassicistische bogen. Het literair café op de hoek werd bezocht door beroemde schrijvers en dichters als Dostojevski en Poesjkin.

Jelsejev-gebouw, delicatessenzaak

In het Jelsejev-gebouw, één van de mooiste Art deco-huizen in de stad, ziet de delicatesse zaak er weer net zo uit als in 1900. Ook liggen er drie grote winkelpassages aan Nevski Prospekt: de Zilveren rijen, Gostiny Dvor en Passazj. Gostiny Dvor, ook een creatie van de architect Rastelli, was een van de eerste overdekte winkelcentra ter wereld. In de jaren 90 kreeg het witgele gebouw met de arcades een facelift en kwamen er luxe winkels in. Dit is echt het bruisende deel van de stad met vele cafés en restaurants. Dat komt goed uit want het is net tijd om iets te gaan eten na alweer een onvergetelijke dag.

Fotoalbum ‘Sint-Petersburg dag 2’ weergeven

Sint-Petersburg dag 1

Fotoalbum ‘Sint-Petersburg dag 1’ weergeven

Het was een verstandige keuze om gisterenavond met de hogesnelheidstrein Sapsam, naar hier te reizen. We hebben goed geslapen en zijn er klaar voor om Sint-Petersburg te verkennen. Ons reisgezelschap is aangegroeid tot 17: wij met ons tweetjes, de acht mensen die met de nachttrein uit Moskou zijn gekomen en zeven vers ingevlogen deelnemers. Voor de volgende dagen hebben we een nieuwe plaatselijke gids: Ludmila.

Het winterpaleis

Bij het begin van onze stadsrondrit legt ze uit dat Sint-Petersburg niet genoemd is naar Tsaar Peter de Grote, maar wel naar diens naamheilige: Petrus. Oorspronkelijk was de naam ‘Sankt-Piter-Boerch’; een imitatie van het Nederlandse “Sint-Pietersburg”. Het is een relatief jonge stad die vanaf 1703 onder leiding van Peter de Grote gebouwd werd. Inspiratie daarvoor deed hij op tijdens zijn reizen door Europa. Vooral Holland, en in het bijzonder Amsterdam met zijn grachten en statige herenhuizen, diende als voorbeeld. Hij besloot om een havenstad te stichten, die gemakkelijk toegang had tot de Oostzee, bij de Finse Golf. Het werd een hele klus om in een vrijwel onbewoond moerasgebied, rond enkele eilandjes in de Neva delta, een moderne hoofdstad voor Rusland te creëren. Toch koos hij deze plek omdat de Neva en enkele zijrivieren toegang gaven tot het binnenland. Aan de andere kant was, door de nabijheid van de Oostzee, Europa vrij dicht bij. Hij noemde de stad zelf ‘een venster naar Europa’. Ondanks vele technische moeilijkheden waren 10 jaar later de belangrijkste regeringsgebouwen en paleizen klaar.

Kunstenplein – Russisch Museum – Alexander Poesjkin

Achter alle pracht en praal schuilde wel een harde realiteit. Meer dan 100 000 dwangarbeiders, onder wie veel Zweedse krijgsgevangenen kwamen door uitputting en ziekte om het leven tijdens de stadsaanleg. Daarnaast werden mensen uit andere delen van Rusland gedwongen om naar de nieuwe stad te verhuizen.

We rijden eerst door de Nevski Prospekt; deze ruim 4 kilometer lange straat is de oudste en belangrijkste winkelstraat van Sint-Petersburg. Prospekt is een verbastering van perspectief. Al vrij snel, na het ontstaan van de stad, vestigden zich hier buitenlandse handelaren en zakenlieden. Vanuit ons busje is de bijzondere architectuur van de vele gebouwen moeilijk te zien. Tijdens onze vrije momenten de volgende dagen zullen wij hier nog meerdere keren langskomen.

Kerk van de Verlosser op het Bloed

Onze eerste stop is bij de Kerk van de Verlosser op het Bloed, gebouwd op de plek waar in 1881 tsaar Alexander II werd vermoord. Ze lijkt sterk op de Basiliuskathedraal in Moskou, maar is nog kleurrijker (alhoewel dat met dit sombere weer niet zo lijkt). Op de gevels zijn mozaïeken aangebracht met taferelen uit het Nieuwe Testament en wapenschilden van de verschillende regio’s van Rusland. Dit laatste als symbool voor de rouw van alle Russen na de dood van hun tsaar. Na de revolutie werd de kerk volledig geplunderd en diende als opslagplaats. Inmiddels is ze gerestaureerd en doet ze dienst als museum.

Achter de kerk ligt het Kunstenplein. Midden in het lommerrijk parkje staat het standbeeld van Alexander Poesjkin, Ruslands grootste schrijver. In de onmiddellijke omgeving bevindt zich niet alleen het Russisch museum, maar ook de Filharmonie en enkele theaters.

Kathedraal van de Heilige Nicolaas

We rijden naar de Nicolaaskathedraal. In de tijd van Peter de Grote woonden in deze buurt zeelieden en stond hier voor hen een houten kerk. Later liet zijn dochter tsarina Elisabeth, er deze prachtige barokke kerk en losstaande klokkentoren in babyblauw, wit en goud bouwen. In de Russisch-Orthodoxe kerk staat de term kathedraal niet voor een soort hiërarchie, maar is gewoon een gebouw met meerdere kerken of kapellen. Verbazing alom, want wij zien maar 1 kerk. Ludmila vertelt ons dat wij ons in de benedenkerk bevinden, welke bedoeld is voor dagelijks gebruik. Boven ons bevindt zich de bovenkerk welke op zondagen en bij speciale gelegenheden zoals bruiloften gebruikt wordt.
De kathedraal is één van de acht kerken in Sint-Petersburg die gedurende de Sovjetperiode niet gesloten of gesloopt werden, al werden wel de klokken in beslag genomen.

Rostrazuil

De volgende stop is bij de oostpunt van Vasiljevki-eiland aan de oever van de Neva. Hier was oorspronkelijk het handelscentrum en de haven van de stad. Nu zijn er o.a. de Academie van Wetenschappen, de universiteit en verschillende musea. In de Kunstkammer zijn anatomische preparaten en biologische curiositeiten op sterk water te zien, die door Peter de Grote werden verzameld. Opvallend van vorm en kleur zijn de twee Rostazuilen. Oorspronkelijk waren dat vuurtorens, die de schepen door de drukke haven moesten leiden. Op de brede Neva zijn, buiten de rondvaartboten, nauwelijks schepen te zien. Daar is, zo vertelt Ludmila, een verklaring voor. De bruggen zijn te laag om grote (zee)schepen door te laten. Om er voor te zorgen dat het drukke verkeer niet vastloopt gedurende de dag, gaan de bruggen enkel ’s nachts een tijdje open. De schepen passeren dan in konvooi. Automobilisten moeten er dan wel rekening mee houden dat ze niet aan de overkant geraken.

Petrus-en-Paulusvesting

Op een klein eiland in de Neva rivier, vroeger gekend onder de naam ‘hazeneiland’, werd de Petrus en Paulusvesting opgetrokken uit hout. Het was het eerste bouwwerk van de nieuwe stad en het moest het gebied beschermen tegen mogelijke aanvallen van de Zweden. De Zweden werden echter al verslagen voordat het fort voltooid was. Vrij snel liet Peter de Grote het oorspronkelijke ontwerp van Domenico Trezzini herbouwen in steen. Het fort heeft de vorm van een onregelmatige zeshoek, met op elke hoek een bastion. Daarin werden (politieke) gevangenen opgesloten en gemarteld. Een van de eerste gevangene hier was Peter de Grote’s eigen zoon, Alexei, die in 1718 ter dood werd gebracht wegens verraad. Later werden hier ook Fjodor Dostojevski, Leon Trotski en Maxim Gorki opgesloten.

Petrus-en-Pauluskathedraal / graf Peter de Grote

Binnenin staan een aantal gebouwen met in het midden de barokke kathedraal. Het is een opvallend gebouw, want de typische uivormige koepels ontbreken. De klokkentoren, die als eerste af was, was een uitstekend uitkijkpunt van waaruit Peter de Grote de bouwwerkzaamheden in zijn nieuwe stad kon overzien. Boven op de toren staat een vergulde spits met daarop een engel die een kruis boven haar hoofd houdt. In de toren stond oorspronkelijk een beiaard die in 1720 geschonken was door de beiaardschool van Mechelen. Helaas raakte in 1756 de toren en de klokken bij een brand zwaar beschadigd. De toren in oude glorie herstellen was geen probleem. Maar hoewel men meerdere pogingen ondernomen heeft, was de restauratie van de beiaard geen succes. In 2001 besloot Vlaanderen, als bijdrage aan de restauratie van de kerk, een gloednieuwe beiaard te schenken. Het orgel wordt echter niet gebruikt tijdens de vieringen. In de Russisch-Orthodoxe kerk gebruikt men geen muziekinstrumenten, enkel koorzang. Een kort voorbeeld van de sterke vocale traditie krijgen we in een zijkapel waar een vijfkoppig mannenkoor a capella een prachtig lied vertolkt.

Petrus-en-Pauluskathedraal

In de kathedraal liggen de overblijfselen van bijna alle Russische tsaren vanaf Peter de Grote tot Nicolaas II. De laatste werd er pas in juli 1998 met zijn familie herbegraven, nadat hun overblijfselen eerst waren opgegraven in de buurt van Jekaterinenburg en meerdere malen waren onderzocht op echtheid.

Paleiskade van uit Petrus-en-Paulusvesting

We wandelen naar de Nevapoort die uitgeeft op de pier, vanwaar gevangenen werden weggevoerd voor hun executie of verbanning. Onder de poort geven bordjes de record waterstanden aan. Bij aanhoudende westenwind wordt het water richting de stad gestuwd, dikwijls met overstromingen tot gevolg. Sinds de bouw van een grote dam, die de Finse golf afsluit, zou dit niet meer mogen gebeuren. We mogen even niet treuzelen van Ludmilla, want we moeten naar het Naryshkin bastion wandelen. Sinds de achttiende eeuw wordt hier elke middag, stipt om 12 uur, een kanonschot afgevuurd. Dit om de inwoners de tijd te melden of ze te waarschuwen dat het waterpeil van de Neva steeg en er gevaar voor overstromingen bestond.

Alexander Nevsky klooster

Na de middagpauze rijden we naar het Alexander-Nevsky klooster, gesticht in 1710 door Peter de Grote. De naam verwijst naar de vorst die in 1240 de Zweden versloeg. De tsaar wilde hier zijn relikwieën bewaren en riep Alexander-Nevsky uit tot beschermheilige van de stad. Het kloostercomplex draagt de titel “Lavra”, hetgeen de hoogste rangorde in het Russisch-orthodoxe geloof aanduidt. Er zijn slechts vier kloosters die deze titel dragen. Het interieur van de barokke hoofdkerk is prachtig gedecoreerd met fresco’s, en bezit een unieke iconostase van rood agaat en wit marmer en met werken van van Dyck en Rubens.
Links en rechts bij de hoofdingang van het klooster liggen kerkhoven, links het Lazarus kerkhof, rechts het Tikhvin kerkhof. Op dat laatste liggen de stoffelijke overschotten van belangrijke Russische architecten, geleerden, schilders, dichters en componisten: onder wie Dostojevski, Tjaikovsky en Rimski-Korsakov. Ook in de tuin van het complex is nog een begraafplaats met opvallende communistische en atheïstische grafmonumenten..

Fabergé Museum

Het programma van het reisbureau zit erop voor vandaag. Zij die vannacht met de trein gereisd hebben zijn blij om te kunnen gaan rusten; wij daarentegen gaan terug naar het centrum voor een bezoek aan het Fabergé museum.
In 2013 opende men dit museum in een van de mooiste paleizen, het Shuvalov-paleis, aan het Fontanka kanaal. De collectie van het museum bestaat uit decoratieve en toegepaste werken, object d’art, van Russische juweliers en in het bijzonder van de hand van Carl Fabergé. Vanaf de jaren 80 van de 19e eeuw werden in zijn atelier, naast juwelen ook uitzonderlijke kunstobjecten van kostbare materialen zoals goud, zilver, diamanten, parels en edelstenen gemaakt. De beroemdste zijn de tweeënvijftig fantasievolle paaseieren die hij maakte in opdracht van de tsaren.
Centraal in het museum worden de 9 eieren en andere objecten tentoongesteld, die de oligarch Viktor Vekselberg in 2004 voor 100 miljoen dollar van de familie Forbes kocht.

Fabergé Museum

Vanaf 1885 gaf tsaar Alexander III juwelier Fabergé de opdracht om jaarlijks een paasei te maken voor zijn vrouw de tsarina Maria Fjodorovna. Daarbij moest elk ei uniek zijn en een bepaald thema hebben. Verder kreeg Fabergé de vrije hand en wist zelfs de tsaar niet hoe het volgende ei er uit zou zien. Ook onder Nicolaas II werd de traditie voorgezet, maar werden er twee eieren besteld: één voor zijn vrouw en één voor zijn moeder. Nog een kleine tip: als u aan het ticket office vraagt “Waar is dat feestje???” zullen ze zeker antwoorden “Hier is dat feestje!!! Dat hebben wij deze Russische supporters van de Red Devils op hun vraag, aangeleerd.

Boottocht kanalen en Neva

Het is een warme, zonnige zomeravond, dus ideaal voor een boottocht. Aan het museum kan je aan boord gaan voor een ontspannende, 2 uur durende, rondvaart door een aantal kanalen en over de rivier de Neva. Vanmorgen zagen we vele gebouwen in het centrum vanuit ons busje, en nu dus nog eens. Maar het is totaal anders; rustig in de avondschemering. In het hoogseizoen, dus tot vorige week, werden hier ook nachtelijke boottochten georganiseerd. Het moet bijzonder mooi zijn langs de verlichte paleizen, kerken en (openstaande) bruggen te varen. Wij zijn echter best tevreden en genieten in de avondschemering van het mooie uitzicht.

Fotoalbum ‘Sint-Petersburg dag 1’ weergeven