Extremadura 2018 – De Vera en Jerte-vallei

Fotoalbum ‘Extremadura 2018 – De Vera en Jerte-vallei’ weergeven

Ten noordoosten van Plasencia liggen drie groene valleien die uitgesleten zijn in een graniet massief: de vallei van de Ambroz, de vallei de Jerte en het meest zuidelijk: de Vera (de vallei van de Tiétar). Samen vormen ze de groene noordoosthoek van Extremadura.

Parelzaad sp. (Lithodora diffusa)

Onderling zijn de valleien gemakkelijk te bereiken door bergpassen. De Honduraspas verbindt de Ambroz met de Jerte en via de Piornal pas kan men van de Jerte-vallei naar La Vera. Nog verder naar het noorden toe liggen de hoge bergen van de Sierra de Béjar en de Sierra de Gredos. De regio van de 3 valleien heeft een zachter bijna mediterraan klimaat dan de omgeving, vooral de zomers zijn er minder heet.

De vallei van de Jerte

Plasencia zelf ligt stroomafwaarts in een bocht van de vallei van de Jerte. Net voor de Jerte door de stad stroomt is er een groot stuwmeer. Zoals op vele plaatsen in Spanje zijn op grote en kleine rivieren dammen gebouwd die het water zoveel mogelijk tegenhouden. Heel veel van die dammen zijn aangelegd na de tweede wereldoorlog tijdens het bewind van de Spaanse dictator Franco. Hij had een duidelijk voorliefde voor stuwdammen en stuwmeren die volgens hem ‘een gevoel van technische kracht en menselijke macht’ uitstralen en moeten gezien worden als een overwinning op de natuur. Terwijl de bevolking in armoede leefde werd er zeer veel geld besteed aan de bouw van de dammen. Bij de aanleg van de stuwmeren werd niets ontzien waardoor dorpen, kerken en paleizen in het water verdwenen. Spanje telt zo’n 1300 stuwmeren.

boshyacint (Hyacinthoides non-scripta)

De naam “Jerte” doet bij elke Spanjaard een belletje rinkelen, want iedereen weet dat de beste Spaanse kersen de ‘cereza picota’ hier vandaan komen. In de laatste twee weken van maart en de eerste week van april, staan hier meer dan een miljoen kersenbomen in bloei, die de hele vallei met een witte sluier bedekken. Helaas waren we net te laat voor de prachtige panorama’s van de bloeiende bomen. Vanaf eind mei volgt dan de pluk. Heel veel kersen worden ter plaatse verwerkt in producten zoals confituur, likeur, koekjes, thee en zelfs wijn. Helaas hebben we de grote dozen met verse kersen net gemist omdat we toen al weer weg waren.
Het is heerlijk wandelen in de vallei van de Jerte. Begin mei kan je hier op enkele kilometers de hele lente aan je voorbij zien komen. Beneden in de vallei (op zo’n 600 m hoogte) staan de Portugese eiken en de tamme kastanjes al volop in blad terwijl boven op de Piornalpas, die op ongeveer 1200 m ligt, de bomen nog in knop staan. De onderbegroeiing is erg boeiend en rijk met meerdere orchideeënsoorten zoals mannetjesorchis en wit bosvogeltje. Niet alleen moeten de laatste perceelrestjes en boorden wijken voor nieuwe kersenbomen; helaas worden er voor de kersenteelt ook veel sproeimiddelen (zowel insecticiden als herbiciden) gebruikt. Dit is natuurlijk zeer nefast voor de insecten en de rijke onderbegroeiing.

Piornal – Peña negra

Eens boven op de pas van Piornal komt men op een bijna boomloos plateau. Je kan daar over een veerooster het gebied in rijden en parkeren aan een stuwmeertje. Iets verder ligt een grote rotsformatie ‘Peña Negra’. Vandaar heb je een schitterend vergezicht op de Jerte-vallei. Het landschap kleurt er roze van de Spaanse heide. Daarnaast groeit hier ook boomheide (deze is wit) en tal van voorjaarsbloeiers als krokussen en meerdere soorten narcissen. De lage begroeiing is een thuis voor vele vogeltjes. De grijze gors, maar vooral de ortolaan is hier de vedette.

grijze gors (Emberiza cia)

Een topper is ook de wandeling in het ‘Reserva Natural de la Garganta de los Infiernos’. Er zijn meerdere routes door de kastanje bossen die leiden naar een kloof met hele mooie witte geërodeerde rotsen genaamd ‘los Pilones’. Net als in andere stortbeken in de buurt komt het koude en kristalheldere water met grote kracht naar beneden. Het stroomt van het ene bassin naar het andere. In de hete zomer moet dit absoluut een publiekstrekker zijn voor de diegene die verkoeling zoeken in deze natuurlijke jacuzzi’s.

Garganta de los Infiernos

Wij vertrokken van uit het dorp Jerte en kozen voor een 15 km lange rondwandeling. Door de vele neerslag van de voorbije periode kunnen we op ongeveer het verste punt de rivier niet oversteken op de voorziene plek. We kiezen ervoor om een eind verder achterom te lopen. Daarbij komen we uit op het authentieke bergpad dat keizer Karel vijf eeuwen geleden heeft afgelegd toen hij op weg was naar Juste.

Keizer Karel (Karel de vijfde, ofwel ‘Charles Quint’ voor de Spanjaarden) werd in Gent geboren in 1500. Eerst was hij landheer van de Nederlandse gewesten, later koning van Spanje en uiteindelijk de laatste Rooms-Duitse keizer. Zijn rijk was gigantisch groot, zelfs groter dan het vroegere Romeinse Rijk. Dit doordat hij niet enkel regeerde over grote delen van Europa maar ook over de verre overzeese bezittingen onder meer in de Cariben, Centraal-Amerika en Afrika.

Klooster van Yuste

Moe, ziek en gedesillusioneerd doet hij in het najaar van 1555 troonsafstand om zich terug te trekken in een klooster in Yuste, in de vallei van de Vera. Hij had deze plek gekozen vanwege de sfeer en de rust om na een liederlijk leven het hier op een vrome manier af te sluiten.

Vertrekken keizer Karel

Het hiëronymieten-klooster van Yuste bestaat uit twee delen. Je hebt het klooster met een sobere kerk en een mooie kloostergang en daaraan vast gebouwd: het woongedeelte van de keizer. De keizerlijke villa is een eenvoudig bakstenen gebouw met weinig decoratie. Het bestaat uit een centrale hal met aan elke kant twee kamers. In de linkervleugel de eetkamer en de slaapkamer. Deze laatste heeft uitzicht op het altaar van de kloosterkerk. In de slaapkamer hangt een heel sobere sfeer doordat de muren volhangen met zwarte gordijnen ten teken van rouw voor zijn overleden echtgenote Isabella van Portugal. Aan de rechterkant zijn nog twee kamers om bezoekers te ontvangen, elk met een balkon met uitzicht op de tuin en met een mooi zicht over de Sierra de Guadalupe.

Klooster van Yuste

Opvallend is dat de woonvertrekken ook te bereiken zijn langs een hellend vlak. Dat was nodig omdat hij veel last had van jicht en zich meestal liet dragen. In een van de kamers is de speciale stoel te zien die de pijn in zijn benen moest verlichten. Ook staat er zijn draagstoel/draagkoffer waarin hij de laatste jaren voor zijn dood door Europa werd rondgedragen. Op 58 jarige leeftijd is hij in zijn slaapkamer gestorven aan de gevolgen van malaria. Zelf had hij zijn graf voorzien onder het altaar van de kloosterkerk zodat de priester tijdens de mis over hem zou lopen als een vorm van boetedoening.

Fotoalbum ‘Extremadura 2018 – De Vera en Jerte-vallei’ weergeven

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.