Terug aan de Adriatische kust

Fotoalbum ‘Terug aan de Adriatische kust’ weergeven

Pineto beach

Pineto beach

Een ding hebben we de voorbije weken geleerd: het weer is in Midden-Italië even wisselvallig als bij ons in België. Daarom kozen we ervoor om door te reizen naar de kust. Daar is het sowieso enkele graden warmer als in de bergen en zeker en vast droger. En als de zon dan nog even wil meewerken kunnen we genieten van zee en strand. We hebben dus de afgelopen week, tussen de buien door, strandvakantie gehouden op camping ‘Pineto beach’ in Pineto; een badplaats ten noorden van Pescara. Met de fiets naar de winkel voor verse vis en andere lekkere dingen voor op en bij de barbecue, zonnen op het strand, enkele korte wandelingen en in de vooravond een partij jeu de boules, meer moet dat niet zijn. Ook onze gekozen kampeerplek was prima, op de eerste rij aan de waterkant; frontaal zeezicht!

Om historisch interessante steden te bezoeken ligt Pineto niet zo gunstig, enkel Atri (zo’n 15 km in het binnenland) ligt in de buurt. Het stadje is gelegen aan de rand van een hoogvlakte. Vanaf verschillende plaatsen in het historisch centrum heeft men zicht op de Adriatische zee. Het centrum bestaat uit een bredere hoofdstraat en daarrond steile, nauwe straten; sommige met trappen. De vele fraaie gebouwen zijn uit zowel de middeleeuwen, de renaissance als de barok. De kathedraal werd in de 14 de eeuw gebouwd op restanten uit de Romeinse periode. Ons valt vooral op dat heel veel winkels en huizen te koop en te huur staan. Zo te zien kiezen velen ervoor om te gaan wonen in de nieuwe wijken in de vlakkere zone bij de kust.

Riserva Naturale dei Calanchi

Riserva Naturale dei Calanchi

Net buiten Atri ligt het ‘Riserva Naturale dei Calanchi’, een vreemd landschap dat ontstaan is door de erosie van de steile flanken van de kalkstenen hoogvlakte. De scrimoni of groeven zien er door hun witte kleur uit als een maanlandschap. De rondwandeling is maar 6 km, maar wel erg pittig. Eerst 300 hoogtemeters steil naar beneden, en dan weer ‘pufpuf’ -vooral door de brandende zon- terug naar boven. Het is dan ook de eerste echte warme dag van deze reis.

Vanuit Camping ‘Panorama’ in Fiorenzuola di Focara, slechts 100 km verder naar het noorden, kunnen we wel twee historisch boeiende plekken gemakkelijk bezoeken. Daarbij ligt de camping ook nog eens midden in een natuurpark. Over een afstand van 12 km is de steile klifkust en de omgeving van de Monte di San Bartolo tussen de mindergekende badplaats Gabicce Mare en het stadje Pesaro, beschermd gebied. Er zijn enkele gemarkeerde wandelingen over de oude paden tussen de kleine dorpjes. Die dorpjes zijn echte pareltjes, enkele mooi verzorgde buitenverblijven met telkens de restanten van een middeleeuw kasteel. Best een aangename plek om enkele dagen te verblijven en rond te wandelen.

Palazzo Ducale

Palazzo Ducale

We hadden ons al langer voorgenomen om, mochten we ooit in de buurt komen, de stad Urbino eens te bezoeken. Wel, dat treft nu!

Palazzo Ducale

Palazzo Ducale

Hoe we Urbino kennen? Wie ooit, net zoals wij, in Firenze het Uffizi museum bezocht heeft kent zeker en vast de portretten van de hertog en de hertogin van Urbino, geschilderd door Piero della Francesca. Ze behoren er tot de topwerken. Hertog Frederico da Montefeltro was dan ook een van de belangrijkste en invloedrijkste figuren van zijn tijd (15de eeuw). En een ijdeltuit! Doordat hij een letsel had in zijn aangezicht staat hij op alle portretten, er hij heeft er véél laten maken, steeds in profiel met enkel de linkerzijde van zijn aangezicht afgebeeld. Mede door zijn erg karakteristieke neus is hij zeer herkenbaar.

Palazzo Ducale

Palazzo Ducale

Palazzo Ducale, Studiolo

Palazzo Ducale, Studiolo

Hertog Frederico da Montefeltro liet tussen 1444 en 1482 in het centrum van Urbino het mooiste renaissancepaleis van Italië bouwen. Net als de andere gebouwen in de stad is het paleis gebouwd met bakstenen. Daardoor vormt het een mooi harmonisch geheel en staat Urbino op de lijst van het UNESCO werelderfgoed. Het Palazzo Ducale is een imposant gebouw en de mooi gedecoreerde vertrekken, waarvan de oorspronkelijke decoratie nog aanwezig is, geven een goed beeld van het toenmalige hofleven. Een centraal erehof en een prachtige trap leiden naar de vertrekken op het eerste en tweede verdiep. Bij de bouw werd rekening gehouden met het mooie uitzicht over de omgeving. Daarom werd het gedeeltelijk tegen de heuvel aangebouwd en heeft het aan de dalkant een hoge gevel met boven elkaar gelegen loggia’s. Dat is vooral te zien vanaf een heuvel iets buiten de stad.
Een echt juweeltje is het studeervertrek van de hertog. Het kleine kamertje, nog volledig in zijn oorspronkelijke staat, werd mede ontworpen door Botticelli en is volledig bekleed met prachtige afbeeldingen in houten inlegwerk.

Palazzo Ducale, La muta

Palazzo Ducale, La muta

Het paleis biedt een mooi onderkomen aan de indrukwekkende collectie van de ‘Galleria Nazionale della Marche’. Terwijl het buiten onweert en pijpenstelen regent slenteren wij door de vele zalen met talrijke meesterwerken. Wij zien er o.a. het beroemde vrouwenportret ‘La muta’ van Rafaël en gobelins naar tekeningen hem.
De beroemdste inwoner van Urbino was namelijk de schilder Rafaël. Hij werd er geboren in 1483 en woonde er tot zijn veertiende jaar. Het ouderlijk huis is te bezoeken. De indeling, delen van het meubilair en diverse voorwerpen uit de 15de eeuw zijn er te zien. Vooral de binnenkoer, de keuken en het achterhuis zijn nog authentiek. Na 5 eeuwen zou het spit in de keuken, een constructie met gewichten en katrollen, nog steeds feilloos werken.

Tempio Malatestiano

Tempio Malatestiano

Tempio Malatestiano

Tempio Malatestiano

Rimini is de grootste badplaats van Italië. De 15 km lange kustpromenade met mooie zandstranden trekt bezoekers uit heel Europa. Wij hoorden in de straten, zoals vaker in bekende badplaatsen, veel Russisch. Het is aangenaam om te wandelen in het oude centrum van Rimini. Er staan enkele mooie gebouwen maar onze aandacht gaat vooral uit naar de ‘Tempio Malatestiano’. Oorspronkelijk was dit een gewone kerk, maar in de 15 de eeuw werd ze in opdracht van Sigismondo Malatesta verbouwd tot een mausoleum. Het wordt algemeen beschouwd als het grootste renaissance monument in Italië.

Tempio Malatestiano

Tempio Malatestiano

Zoals op vele plaatsen domineerde één familie vaak eeuwen lang een stad of streek; in Rimini: de Malatesta’s. Ze zorgden wel voor welvaart in de regio maar hun levenswandel was niet altijd voorbeeldig. Sigismondo Malatesta was naar men zegt een van de meest verdorven mensen uit de 15 de eeuw. Hij was een echte tiran die zijn eerste drie vrouwen vergiftigde of verstikte om dan met zijn maîtresse te trouwen. Hij liet dit monument dan ook bouwen voor: zichzelf. Zo hangt in een zijkapel zelfs een fresco waarin hij de hoofdrol speelt: Malatesta die knielt voor de H. Sigismondo, een werk van …jawel, Piero della Francesca. Ook besliste hij dat na zijn dood zijn graf en dat van zijn vierde vrouw hierin ondergebracht moesten worden, zodat men ze blijvend zou kunnen vereren. De versieringen staat in het teken van hun beide met ineengevlochten initialen, pikante taferelen en natuurlijk de rijk versierde graftombes. Mochten er in die tijd al roddelbladen bestaan hebben, ze zouden er hun werk aan gehad hebben!

Fotoalbum ‘Terug aan de Adriatische kust’ weergeven

Advertenties

Zeven dagen kamperen in Barrea

Fotoalbum ‘Zeven dagen kamperen in Barrea’ weergeven

Wij zouden graag een paar weken gaan wandelen in het ‘Parco Nationale d’Abruzzo, Lazio e Molise’. In het Italiaanse binnenland zijn niet veel campings (of ze zijn nog niet open), maar aan het meer van Barrea ligt de camping ‘La Genziana’. Ideaal gelegen voor ons doen, want aan de rand van het Nationale park en vrij dicht bij een aantal orchideeën-sites langs de SS17 in de regio Molise.

Lago di Barrea

Lago di Barrea

De weersvooruitzichten voor de eerstvolgende dagen zijn gunstig. Dus besluiten we om het erop te wagen en te verhuizen naar Barrea. De campinguitbater is een kleurrijk fantast die wat lijkt op kabouter Plop. De camping is netjes en gelukkig is er net voldoende stroom om te koken en ons te verwarmen. Op deze hoogte is het vooral ’s nachts en in de ochtenduren erg koud, maar eens de zon er door komt is het prima.

Ophrys tetraloniae

Ophrys tetraloniae

Ophrys personata

Ophrys personata

Het massief van de Apennijnen is een lange bergketen die van noord naar zuid over het Italiaanse schiereiland loopt. De bergen bestaan grotendeels uit kalksteen met toppen die minder hoog zijn dan die in de Alpen. In de regio Abruzzo liggen meerdere nationale parken, maar onze interesse gaat vooral naar het meest zuidelijke, het ‘Parco Nationale d’Abruzzo, Lazio e Molise’. Zoals uit de naam blijkt ligt het eigenlijk op het grondgebied van 3 regio’s: Abruzzo, Lazio en Molise.

Van uit onze camping kunnen we vrij vlot naar de regio Molise, gelegen net ten zuidoosten van de regio Abruzzo. De Molise is een minder gekende regio, ook bergachtig, met diepe valleien maar met minder hoge, afgeronde toppen. Ook hier liggen de dorpjes vaak tegen of boven op een heuvel. Het grote probleem van deze streek is de ontvolking, men trekt weg naar de grotere steden of naar het noorden van Italië. We verkennen deze streek op dezelfde manier als de Cilento; we laten ons namelijk leiden door de plekken die mogelijk interessant zijn voor orchideeën.

Himantoglossum adriaticum

Himantoglossum adriaticum

Ophrys lacaitae x tetraloniae

Ophrys lacaitae x tetraloniae

Vooral langs het zuidelijk deel van de SS17 zijn er mooie orchideeënsites. Deze weg, waarvan het noordelijke deel over de uitgestrekte hoogvlakte van Cinquemiglia in de Abruzzo loopt, werd vroeger gebruikt door de postkoetsen die naar Napels reden. Het was nogal een beruchte route, niet alleen vanwege de strenge winters met overvloedig veel sneeuw maar ook wegens de overvallen door struikrovers. Het is hier dat we zeer mooie biotopen vonden met o.a. Himantoglossum adriaticum, Ophrys apifera, Ophrys bertolonii, Ophrys lucana, Ophrys personata, Ophrys molisana, Ophrys appennina, Ophrys tetraloniae, Ophrys incubacea, 100-den Ophrys lacaitae samen met enkele prachtige hybriden, … Ophrys personata en Ophrys molisana zijn 2 soorten die pas in 2016 werden beschreven. Daarvoor werden deze planten aangegeven als Ophrys dinarica en Ophrys sphegodes of Ophrys aranifera s.l. Om de zaak ‘te verduidelijken’ werden de nieuwe soortnamen ingevoerd, maar is dit echt wel nodig of is dit niet gewoon bladvulsel?

Wandeling Lago Vivo

Wandeling Lago Vivo

Ophrys lacaitae

Ophrys lacaitae

Het ‘Parco Nationale d’Abruzzo, Lazio e Molise’ is door zijn centrale en erg geïsoleerde ligging, (er loopt slechts één weg door) het toevluchtsoord voor de tot de verbeelding sprekende dieren als de wolf en vooral de Abruzzenbeer. Alleen al het idee te weten dat dergelijke dieren rondom je in de heuvels zitten is al spannend. In de uitgestrekte beuken- en esdoornbossen leven nog ca. 60 beren. Het aantal zou moeten verdubbelen om de populatie leefbaar te houden. Maar dat is nauwelijks haalbaar als de omvang van het park niet vergroot. De beer is voor 80 % vegetariër en heeft een grote oppervlakte nodig om zijn voedsel bij elkaar te sprokkelen. Of we er eentje gezien hebben? Ja dus! Opeens tijdens een wandeling in een vrij open bos, schiet vanaf de lager gelegen beek een tamelijk kleine beer het pad over en de linkse helling op. Voor wij goed en wel bekomen zijn en met de verrekijker beginnen te speuren in het hoger gelegen gedeelte, is er van ‘beertje’ natuurlijk niets meer te zien.

Ophrys molisana

Ophrys molisana

Bij de eerste grote wandeling vanuit Barrea naar het Lago Vivo, een klein bergmeertje, valt op dat de beukenblaadjes aan de bomen bruin verkleurd zijn, zodat het wel herfst lijkt. Dit komt door de warme maand april, gevolgd door een koude golf begin mei. Heel veel bomen en planten zijn toen bevroren. Dit terwijl er afgelopen winter nauwelijks sneeuw gevallen is. Het lago Vivo staat dan ook zo goed als droog. Bij een andere wandeling was het onze bedoeling om tot boven de boomgrens te geraken en te genieten van de bloemen op de almen. De boomgrens hebben we bereikt, maar rondwandelen in de almen was er niet bij, want het was er erg koud en er waaide een ijzige wind. Blijkbaar zit het goede weer er al op. Neen, hier kunnen wij niet blijven, het is té koud voor Liliane.
Passo Godi - bevroren beuken

Passo Godi – bevroren beuken

Orchis spitzelii

Orchis spitzelii

Vertrekken in Barrea doen wij niet graag. Wij breien er dus nog een dagje aan vast. In de voormiddag werken wij wat aan onze verslagen en foto’s en als in de namiddag de zon er toch wat doorkomt, gaan wij met de auto een ritje maken. Wij rijden via Villetta Barrea richting Scanno. Onderweg zijn er een aantal schitterende biotopen met tal van mooie planten. Ook de landschappen zijn schitterend. Aan de ‘Passo Godi’ belanden wij in een bijzonder fraai biotoop met o.a. Dactylorhiza sambucina, Orchis pallens en massa’s schitterende exemplaren van de Orchis spitzelii.
Biotoop orchis spitzelli ...

Biotoop orchis spitzelli …

Na een koude nacht maken wij alles klaar voor ons vertrek, maar eerst gaan wij nog eens rondkijken in een kalkgraslandje dicht bij de camping, namelijk aan de pas tussen Alfedena en Barrea. Hier hebben de schapen nog niet gegraasd en er staat heel wat moois.

Tja, we zijn dus verplicht om ons programma voor de volgende weken aanpassen. Onderweg naar de kust (omgeving Pescara) mijmeren wij over het feit dat de weergoden ons de laatste 6, 7 weken niet echt gunstig gezind zijn en dromen wij ervan om dit toch nog eens ooit in betere weersomstandigheden te kunnen overdoen. Maar niet getreurd, we gaan naar de kust voor misschien droger, maar in elk geval warmer weer.

Fotoalbum ‘Zeven dagen kamperen in Barrea’ weergeven

Matera en de Cilento

Fotoalbum ‘Matera en de Cilento’ weergeven

De volgende regio die we willen bezoeken is de Cilento. Deze minder gekende streek ligt in Campania, ten zuiden van Napels. Sinds 1991 is het één van de grootste Nationale Parken van Europa. De meeste toeristen die hierheen komen blijven echter aan de kust, slechts weinigen bezoeken het binnenland.

Matera - Rione Vetera

Matera – Rione Vetera

De weg van Gallipoli naar Paestum, onze uitvalsbasis in de Cilento, loopt de eerste honderd kilometer over secundaire wegen. Dat is een zeer hobbelige bedoening. We hebben het vermoeden dat de wegenbouwers een extra premie krijgen als ze de weg ongelijk aanleggen of als ze zorgen dat na een herstelling er onmiddellijk nieuwe putten en verzakkingen ontstaan. Ze mogen steevast de riooldeksels niet uitvullen; deze moeten 5 cm onder het wegoppervlak wegdek blijven. We zijn dan ook wat blij dat we een tussenstop kunnen inlassen in een wel zeer speciale stad: Matera.

In Matera zijn er twee wijken met grotwoningen: de Sassi. Sinds 1993 staan deze op de lijst van het werelderfgoed van de Unesco. Afgelopen najaar werd bekend dat Matera in 2019 een van de culturele hoofdsteden van Europa zal zijn. De stad intrigeerde ons reeds door zijn foto’s en deze nominatie is een extra stimulans om er te gaan kijken.

Sasso Caveoso

Sasso Caveoso

Chiesa di San Pietro Barisano

Chiesa di San Pietro Barisano

Matera ligt aan de rand van het Murgia-plateau in een landschap van rotsen en ravijnen. Midden door de stad loopt een diepe kloof, de Gravina met aan weerszijden de twee wijken met grotwoningen. De Sasso Barisano in het noorden en de Sasso Caveoso in het zuiden. Al van in de prehistorie leven hier mensen in grotten, ze konden ze relatief gemakkelijk uitkappen in de zachte tufsteen. Vanaf de 8ste eeuw kwamen monniken van Christelijke geloofsgemeenschappen, die ergens in het oosten verdreven werden, zich hier vestigen. Voornamelijk in de zuidelijke wijk Caveoso werden ca. 130 rotskerken en kloosterruimten in de rotsen gehakt. In enkelen ervan zijn nog intacte fresco’s uit 10de en 11de eeuw te zien. In de loop der tijd werden ze vergroot, heringericht en later weer verlaten. Vanaf de 15de eeuw werden de grotten in hoofdzaak bewoond door arme boeren die er leefden in erg ongezonde omstandigheden. Men had er te maken met overbevolking en ondervoeding. Bovendien werden de Sassi geteisterd door een malaria-epidemie. In de jaren 50 van vorige eeuw werden vele van de 20 000 bewoners door een bijzondere wet gedwongen hun grotwoning in te ruilen voor een gezondere woning aan de rand van de stad. Sinds de jaren 80 worden de Sassi volop gerestaureerd. Vooral in de Sasso Barisano is dat te zien, de grotwoningen zijn nu kamers van luxehotels of dure woningen van bemiddelde Italianen.

Vooral van op enige afstand zien de Sassi er verrassend en indrukwekkend uit met hun aparte goudgele kleur. Tijdens een wandeling door de smalle straatjes en steegjes vallen de in de rotsen uitgehouwde huisjes niet echt op. Ze hebben een ‘normale voorgevel’ uit gemetste stenen. Tegen, tussen en bovenop de grotwoningen werden in de loop der eeuwen honderden huizen gebouwd. Het geheel is dan ook een wirwar van straatjes, trappen, steegjes en pleintjes.

Gekko

Gekko

Naast de Sassi zijn er in Matera nog enkele mooie gebouwen te zien zoals de Duomo, de vele fraaie kerken en de paleizen die nu musea zijn. Dikwijls worden hier niet enkel de archeologische vondsten getoond, maar ook hedendaagse kunst.

Wij hebben ons geïnstalleerd op een camping in Paestum. De camping ligt vlak achter het brede zandstrand, op wandelafstand van de archeologische site. Afgelopen najaar bezochten we hier het museum met belangrijke grafschilderingen, de 3 grote Griekse tempels en de overblijfselen van de romeinse stad. We kwamen toen met de trein vanuit het drukke Napels en vonden het een aangename plek. Ook nu is het een leuke omgeving en onze avondwandeling naar de verlichte tempels is echt uniek.

De tempel van Ceres

De tempel van Ceres

Maar het hoofddoel van ons verblijf hier is het verkennen van de Cilento. Aan de kust zijn er enkele stadjes. Een ervan Agropoli, ligt op fietsafstand. Het heeft een mooi kasteel met daarrond een middeleeuws centrum dat gelegen is op een hoge rots boven de zee. Voor de rest is de kustomgeving een vlak landbouwgebied. Het binnenland daarentegen is vrij bergachtig met toppen tot 1600 m en zeer mooie valleien.

Best te omschrijven als een mengeling van de Vogezen met de hoogste plekken in de Gargano. Mooie landschappen; maar geen mooie foto’s hiervan. Daarvoor is het weer te onstabiel. De lucht is vaak grijs en ook de kalksteenrotsen zijn grijs; 50 tinten grijs, dus! We hadden hier in zuid Italië mooi weer verwacht. Maar dat valt tegen: koele temperaturen, veel wind en regelmatig buien met onweer. Bij een van die onweders is de bliksem ingeslagen op onze frigo. Gelukkig kende de campinguitbater een technieker die na het bestellen van de nodige vervangstukken de herstelling heeft kunnen uitvoeren. Oef!, want daarzonder gaat het niet.

Ophrys lacaitae

Ophrys lacaitae

Ophrys gracilis

Ophrys gracilis

In de Cilento zijn er geen belangrijke bezienswaardigheden of culturele schatten. Tenzij de grottenstelsels die uitgesleten zijn door ondergrondse rivieren in de kalkrotsen. De afgelegen dorpen ‘borghi’, liggen vaak op het hoogste punt in het landschap. De bewoners hebben hier lang geïsoleerd geleefd. De traditionele landbouw, door vele generaties heen bedreven, is er nog altijd. Men heeft een eigen stukje grond en verbouwt eigen groenten, heeft enkele olijfbomen en maakt zelf wijn. In deze dorpen kent men nog een gesloten economie. Er zijn nog tal van winkeltjes en bedrijfjes die ongeveer in alles voorzien en iedereen koopt bij iedereen. De komst van Lidl-achtige winkels kan dit broze evenwicht echter definitief verstoren.

Ophrys lacaitae

Ophrys lacaitae

Om deze streek te verkennen hebben we enkele rondritten uitgestippeld, dit vooral in functie van een aantal orchideeënsoorten die we graag een keertje zouden willen zien. Zo kunnen we gelijktijdig kennis maken met de gevarieerde landschappen van bergen met kale toppen, dichte beukenbossen en vochtige weilanden, en tevens op zoek gaan naar Ophrys lacaitae, een frêle licht gele ophrys. Al van in de jaren 80 staat deze soort hoog op ons verlanglijstje. Telkens als wij in een orchideeën gids bladerden viel ons oog op dit fotogenieke plantje. Wij zouden het zo graag ook eens zien en fotograferen. Nu zijn wij in de streek waar ze voorkomt en ook het seizoen zit goed (speciaal getimed natuurlijk!)
In de omgeving valt dit plantje niet echt op, je oog moet erop vallen. Vooral de eerste keren dat we ze vonden, konden we er maar niet genoeg van krijgen en bleven we ze fotograferen. Maar ook met de vondst van o.a. Ophrys lucana, Ophrys gracilis, Ophrys appennina, Ophrys posidonia, Dactylorhiza saccifera waren we erg blij.

Sassano "Valle delle orchidee"

Sassano “Valle delle orchidee”

Een vallei springt er echter uit wat betreft floristische rijkdom: deze van de Monte Cervati net boven het dorpje Sassano. Door de gigantisch grote concentratie van zowel soorten als het aantal exemplaren orchideeën wordt ze de “Valle delle orchidee” genoemd.

Fotoalbum ‘Matera en de Cilento’ weergeven