Op de Stromboli

Fotoalbum ‘Stromboli’ weergeven

Niet voor niets zijn de Eolische eilanden genoemd naar de god van de wind, Aeolus, want het kan er behoorlijk waaien. Dat hebben we zelf ondervonden toen we ons van Vulcano naar Stromboli wilden verplaatsen.

Stromboli

Stromboli


Om zes uur opgestaan en alles ingepakt. Om 7 uur ontbijt, twintig na 7 met de shuttle naar de haven, … maar geen boot vandaag. De jetfoil was gewoon in de haven van Milazzo gebleven. Tussen de dicht bij elkaar liggende eilanden Vulcano, Lipari en Salina werd er wel nog gevaren, maar niet naar het verder in zee gelegen Stromboli. Kwart voor acht waren we al terug in het hotel. Na enkele telefoontjes met het hotel op Stromboli, worden onze boekingen gewoon een dag opgeschoven. Ja, ze zorgen goed voor ons!

Carabinieri

Carabinieri

Als we ’s anderendaags het ochtendritueel herhalen, lukt het wel. Rond 10 uur komen we aan op Stromboli. Toch een hele belevenis. Op het piepkleine eiland, een goede 12 km², rijden er geen gewone auto’s of bestelwagens. Alle transport gebeurt met golfkarren en driewielers, zelfs de carabinieri zoeven rond in een golfkar. Ook wij worden met een golfkar naar ons hotel gebracht.
Op het eiland Stromboli zijn 2 dorpen: Stromboli en Ginostra. Dit laatste is een totaal geïsoleerd dorpje, dat enkel over zee te bereiken is. Het ligt aan de zuidwestkant en telt slechts een dertig tal huizen. Wij gingen aan land in het grotere en toeristische Stromboli.

Men komt niet naar hier voor het kleine witte dorp of de zwarte stranden, maar voor de actiefste vulkaan van Europa. Ja, met wat geluk kan je de Stromboli op regelmatige tijdstippen vuur en stenen zien spuwen. Uit onderzoek blijkt dat de Stromboli al minstens de laatste 20.000 jaar erg actief is en vaak tot uitbarsting komt. Dit zorgt ervoor dat dit eiland een vreemde en bijzondere aantrekkingskracht heeft. Ook op ons!

Stromboli - Sciara del Fuocu

Stromboli – Sciara del Fuocu


De Stromboli is 918 m hoog. Vanaf de zeebodem gemeten, is het eigenlijk een 3000 meter hoge vulkaan. Slechts één derde steekt dus boven water uit. Vroeger moet het een echt gelijkmatige kegel zijn geweest, maar zo’n 5000 jaar geleden is de noordwestelijke helling in zee afgegleden. Daardoor is er nu een enorm grote hoefijzervormige hap uit de kegel. Men noemt deze depressie de ‘Sciara del Fuoco’. Het is een breed zwart lavaveld met veel as en stenen. Deze erg onstabiele flank vormt één van de grootste gevaren op Stromboli. Het vele losse materiaal kan bij zware erupties loskomen, in zee glijden en zo een tsunami (vloedgolf) veroorzaken.
Dat was bijvoorbeeld het geval op 30 december 2002. De vulkaan was al enkele weken erg actief en er kwam een enorm stuk van de Sciara del Fuoco los. De puinmassa schoof naar beneden en stortte in zee. Daarbij veroorzaakte ze enkele tsunami’s. De hoogste golf was 11 meter hoog en veroorzaakte behoorlijk veel schade langs de kust en vooral aan het dorpje Ginostra.

Stromboli

Stromboli

De Stromboli kent op dit moment vier actieve kraters. Hij behoort tot het type met taai magma. Uit de magmakamer stijgt nu en dan een gasbel naar boven. Het ontsnappen van dat hete gas gaat gepaard met explosies, waarbij ook as, gloeiende lava en lavabommen de lucht in geslingerd worden. Meestal vallen de stenen terug in de krater, maar er rollen er ook via de Sciara del Fuoco in zee. Dit gebeurd regelmatig, op dit moment zo’n drie tot vier keer per uur. Tijdens de dag zie je grijze pufwolken, ’s nachts zie je vuurwerk. Maar die explosies kunnen ook zeer hevig zijn. Zo werden op 3 april 2003 huizen in Ginostra door vallende stenen beschadigd. Regelmatig zijn er dan ook periodes dat geen toeristen toegelaten worden, dit omdat het te gevaarlijk is. Dat was bijvoorbeeld het geval tussen 2000 en 2007, toen de lava continu stroomde.
De meest recente grotere uitbarsting was van augustus tot november 2014. Na een aantal krachtige explosies liep er uit de noordoostelijke krater constant lava over de Sciara del Fuoco. Sommige lavastromen bereikten zelfs de zee. Na 21 oktober werden de stromen korter en op 17 november hielden ze op. Tot midden april van 2015 was de vulkanische activiteit erg zwak, met nauwelijks zichtbare uitbarstingen. Het is pas later dat de huidige (normale) frequentie van erupties terug begonnen is.
Over het hele eiland zijn er pijlen aangebracht die naar verzamelpunten wijzen, van waar men indien nodig kan geëvacueerd worden per boot of per helikopter.

Stromboli - Sciara del Fuocu

Stromboli – Sciara del Fuocu

Dagelijks worden er, onder leiding van gidsen, tochten naar de top, georganiseerd. Men wandelt tot op een oude kraterrand. Van daaruit kan je dan in de kraters kijken. Het is een pittige beklimming, maar de afdaling ’s nachts is zwaar. Omdat men slechts een korte tijd boven blijft kiezen wij ervoor om, in eigen tempo, naar het helikopterplatform te gaan. Dat platform ligt op 400 m hoogte aan de rand van de ‘Sciara del Fuoco’. Men heeft het gebouwd na de grote aardverschuiving in 2002 om allerlei metingen te kunnen doen. Wij hebben tijdens de voorbereiding van deze reis gelezen dat je daar ook een zeer goed zicht hebt op het nachtelijk schouwspel. We kunnen dan wel niet in de krater kijken, maar hier kunnen we wel komen zonder gids en blijven zolang als we willen. Met wat geluk krijgen we mooie uitbarstingen te zien.

Na onze aankomst op het eiland gaan we eerst winkelen voor de picknick en huren een ‘koplamp’. Rond 4 uur beginnen we aan onze wandeling. Beneden aan het hotel is het 30°C. Van aan de San Vincenzo kerk vertrekt een mooi kronkelend ezelspad naar boven. Je wandelt door vrij ongerepte natuur. Het is een aangename tocht. Enkel het laatste stuk is steil.

Stromboli

Stromboli

Net voor het donker wordt, installeren we ons en genieten van onze meegebrachte picknick. Felix heeft alles goed voorbereid en zet het statief met fototoestel klaar. Er waait een stevige koude wind. We hebben wel een trui en jas bij, maar dat is toch te weinig en we hebben het koud. Maar dan zien en horen we een uitbarsting. De vulkaan spuwt roodgloeiende stenen en gruis uit. De wind blaast de rookpluim weg en even later lijkt het alsof er nooit iets gebeurd is.

Stromboli

Stromboli

Om het kwartier tot twintig minuten herhaalt zich het schouwspel. Ondanks de wind kunnen we het geroffel en gebulder goed horen terwijl de gloeiende stenen in de lucht gekatapulteerd worden. Sommige rollen over de Sciara del Fuoco. Werkelijk een spectaculair schouwspel.
Kleine en grote explosies wisselen elkaar af. De gloeiende stenen worden in de lucht geslingerd en kleuren de hemel rood. Adembenemend!
Maar onze vingers zijn bijna bevroren, dus besluiten we om na een tiental explosies naar beneden te gaan. We kunnen morgenavond terug komen, want we blijven twee dagen, voor we terugkeren naar Vulcano. Naar beneden wandelen verloopt vlot en we warmen ook stilaan op. Beneden is de temperatuur met zo’n 20°C zeer aangenaam. We genieten dan ook nog een hele tijd na op ons terras.

Stromboli - smalle straatjes

Stromboli – smalle straatjes

Er valt, buiten de vulkaan, niet echt veel te beleven op Stromboli. Smalle straatjes met witte huizen, wat hotels en souvenirwinkels. De gedenkplaat op het huis, als herinnering aan het verblijf van Ingrid Bergmann en Roberto Rossellini in 1946, tijdens het maken van de film Stromboli, is al een hoogtepunt. Die (niet echt succesvolle) film, waarin ook een uitbarsting te zien is, toont het moeilijke en primitieve leven op het eiland, vóór de komst van de toeristen.

Strombolii - aangepast vervoer

Strombolii – aangepast vervoer

Als we in de late namiddag van onze tweede dag naar boven wandelen zijn we voorzien van wat extra warme kleren. Boven is het bijna windstil, eigenlijk helemaal niet koud. Ook zijn er bijna geen wolken en doordat het bijna volle maan is, wordt het ook niet echt donker. We horen wel het rommelen van de vulkaan. De witte en grijze gaswolken die elke eruptie vergezellen blijven boven de krater hangen. Het vuurwerk kunnen we vandaag daardoor niet zien, enkel de rode gloed. Tja, zowel de activiteit van de Stromboli, als het weer kunnen wisselvallig zijn. Net daardoor krijgen de waarnemingen van de dag voordien nog wat extra glans.

Fotoalbum ‘Stromboli’ weergeven

Advertenties

Vulcano

Fotoalbum ‘Vulcano’ weergeven

Zicht op Vulcano

Zicht op Vulcano

Nu midden september is het niet simpel om vanuit Napels op de Eolische eilanden te geraken. De dagelijkse veerboten varen niet meer, dat doen ze enkel in juli en augustus. Wel kunnen we nog de ferry nemen die twee maal per week langs al de Eolische eilanden vaart en als eindbestemming Milazzo op Sicilië heeft. Na ons bezoek aan Pompeji hebben we onze koffers in het hotel opgehaald en gezorgd voor een uitgebreide picknick. We spelen op zeker, want enkele jaren geleden hadden we een slechte ervaring aan boord van zo’n overzet. Bij onze reis naar Corsica hadden we een diner aan boord gereserveerd en betaald, maar toen we in het restaurant aankwamen waren alle buffetten al leeg, er bleef echt niets meer over.

Stromboli van op de ferry

Stromboli van op de ferry

Om 19 uur kunnen we aan boord. We brengen onze bagage naar onze slaapcabine (met zeezicht, douche en toilet). Daarna wandelen eens rond aan boord en installeren ons op het achterdek terwijl de boot de haven uitvaart. De zee is superkalm, het zal een rustige vaart worden.
Rond 5 uur worden we gewekt door de intercom, de boot zal binnen een half uur voor het eerst aanmeren. De eerste stopplaats is Stromboli. Wij gaan hier nog niet aan land, maar hebben gepland om volgende week terug te komen. Felix staat op en gaat buiten kijken naar de vulkaan. Hij kan in de verte duidelijk de uitbarstingen zien.
We slapen daarna nog wat, want onze stopplaats is Vulcano het meest zuidelijke en het laatste eiland dat wordt aangedaan door boot. Vanop het achterdek, volgen we het aanmeren en afvaren in elke haven en genieten we van het uitzicht op de verschillende eilanden.

Vulcano - panoramisch zicht

Vulcano – panoramisch zicht


De Eolische eilanden zijn een vulkanische archipel, ten noorden van Sicilië. Ze bestaat uit de zeven kleine bewoonde eilanden: Stromboli, Filicudi, Alicudi, Salina, Panarea, Lipari en Vulcano en nog een reeks kleinere onbewoonde eilandjes. Door nieuwe vulkaanuitbarstingen ontstonden er al eens nieuwe eilandjes, welke echter ook weer snel verdwenen door de aanhoudende erosie. De hele archipel staat op de werelderfgoedlijst van het UNESCO.
Ze zijn dus met zeven en hebben hun naam te danken aan de Griekse- Romeinse mythologie. Het is te zeggen de Romeinen namen de Griekse mythen bijna in hun geheel over, het enige wat ze deden was de namen veranderden, wat nog steeds verwarring veroorzaakt. Aeolus, de god van de wind, zou ergens op de eilanden gewoond hebben. Op één eiland zou Vulcanus, de god van het vuur, zijn smidse gehad hebben. Terwijl hij er aan het werken was, ontstonden er telkens weer aardbevingen en uitbarstingen. Vandaar de naam Vulcano.

Therasia Resort

Therasia Resort

Onze verblijfplaats voor de volgende twee weken is Vulcano. Van daar uit gaan we de volgende week nog twee dagen naar het eiland Stromboli. We hebben twee activiteiten op ons programma staan: de vulkanen verkennen en ons bekwamen in Dolce far Niente of zalig niets doen. Voor dat laatste zitten we op de perfecte plek, we logeren namelijk in het Therasia Resort met wellnesscenter. Het hotel is schitterend gelegen, op een klif van waaruit we zicht hebben op zes van de zeven Eolische eilanden. Het zevende eiland is Vulcano zelf. Een aanrader!

Het eiland, zo’n 21 km² groot, is ontstaan door erupties van vier verschillende vulkanen, die daarna implodeerden. De jongste, Vulcanello ligt in het noordoosten en vormt een schiereilandje. De verschillende kraters zijn sinds de prehistorie inactief op uitzondering van de Gran Cratere. De laatste grote uitbarsting was tussen 1888 en 1890. De uitbarsting duurde anderhalf jaar en verwoeste alle begroeiing en bebouwing op het gehele eiland . Sindsdien stoot hij enkel nog rook en zwavel uit.

Vulcano, de modderbaden

Vulcano, de modderbaden

Op het eiland zijn heel wat sporen van die secundaire vulkanische activiteit terug te vinden. Het begint al bij de aankomst op het eiland. Vlak achter het haventje Porto di Levante, liggen de natuurlijke modderbaden. Naast een rots in kleurnuances tussen geel en rood ligt een poel waarin zwavelhoudende warme modder ligt te broebelen. Je ruikt het bad (de geur van rotte eieren), afhankelijk van de windrichting, al vanop afstand. Toch heeft het een grote aantrekkingskracht en staan en zitten er van ’s morgens tot ’s avonds vele mensen in, die rekenen op de weldoende eigenschappen bij huid- en reumaklachten. Wij zijn er niet in gaan zitten. Het vooruitzicht om dan dagenlang naar solfer te ruiken, gaf hierbij de doorslag. Ook aan het inhaleren van de dampen wordt geneeskrachtige werking toegeschreven.
Het spiaggia (strand) della Fumarole is wel een heel bijzonder strand, niet alleen omdat het zoals de stranden hier zwart vulkaanzand heeft, maar ook omdat het zeewater er opgewarmd (± 40° C) wordt door de vulkanische activiteit.

Vulcano - Gran Cratere

Vulcano – Gran Cratere

Vulcano - kristalvorming

Vulcano – kristalvorming

Wat we wel gedaan hebben, zelfs drie keer, is een wandeling naar en rond de “Gran Cratere”. Deze krater werd gevormd tijdens de laatste uitbarsting (1888). Het pad loopt zigzag langs de vulkaanwand omhoog met soms een stijgingspercentage van wel 20%. Het eerste stuk is vrij stofferig want je loopt door vulkaanas. Halverwege de wandeling is de grond rood en de bodem doorploegd met diepe grillige groeven. Naarmate we hoger komen wordt de geur van zwavel intenser en zien we her en der stoomwolken of fumaroles. Boven op de kraterrand krijg je echt een wauw-effect. Uit de krater en kraterrand ontsnapt zwavelstoom. De wolken lijken echt uit het binnenste van de aarde te komen. Ze condenseren en vormen broze kristallen; witte en gele tot oranjerode.

Vulcano - fumaroles

Vulcano – fumaroles


Het wordt nog indrukwekkender als we verder op de kraterrand lopen, tussen en over de kokende zwavelkristallen en tussen de rookpluimen. Het is heet onder onze voeten en we moeten opletten waar we lopen. Geologen die er metingen deden vertelden ons dat ze aan de oppervlakte temperaturen meten van 80° en 250°, met een uitschieter van 356°C. We proberen zo veel mogelijk uit de giftige dampen te blijven. We beschermen ons door te ademen door een zakdoek. Aan de zuidkant gaat het dan nog verder omhoog naar de Monte Aria (± 380m). Van hieruit het je een prachtig panorama.
Vulcano - fumaroles

Vulcano – fumaroles


Ook in de omgeving van het hotel, op Vulcanello is het aangenaam wandelen. In de lente zal de natuur wel iets uitbundiger zijn, maar we genieten van de mooie uitzichten en van de spectaculaire rotsformaties uit lava, die met wat verbeelding spookachtige figuren vormen.

En het niets doen? Dat lukt al best aardig, maar we blijven oefenen in de buurt van het zwembad en in het welnesscenter.
Poeh, poeh! Zo’n hele dag genieten, dat is lástig!

Fotoalbum ‘Vulcano’ weergeven

Pompeji

Fotoalbum ‘Pompeji’ weergeven

Pompeji Macellum

Pompeji Macellum

Vandaag staat een uitgebreid bezoek aan Pompeji op ons programma. Bijna 2000 jaar nadat de stad op 24 augustus 79 n.C werd bedolven onder lava, hete as en puimsteen van de Vesuvius, is men nog steeds bezig met het weghalen van deze 6 tot 7 meter dikke laag vulkanisch materiaal.

Pompeji - Forum

Pompeji – Forum

Pompeji, was een grote welvarende stad met 25 000 inwoners. Een geliefde verblijfplaats voor heel wat welstellende families uit Rome. Door de aspluim die enkele dagen voordien uit de Vesuvius was opgestegen waren al veel inwoners de stad ontvlucht. Toch moet het de dag van de grote uitbarsting verschrikkelijk zijn geweest. Eerst steeg een grote wolk vol met puimsteen op uit de Vesuvius. Deze rolde als een hete gaswolk samen met as naar beneden. Dit zorgde voor totale duisternis. Voor degenen die nog waren achtergebleven, naar schatting zo’n 2000 inwoners, was ontsnappen niet meer mogelijk. Ze kwamen om door verstikking. Daarna werd alles bedekt door een laag vulkanisch puin, met daar overheen weer een laag as. Alles werd zo luchtdicht afgesloten waardoor alles voortreffelijk bewaard bleef. Dat we dit weten hebben we te danken aan het geschreven verslag van Plinius de Jongere, de neef van Plinius. Vanop zee zagen ze de zwarte rook die ‘als een parasolden’ uit de berg oprees. Zijn nieuwgierigheid werd Plinius fataal omdat hij stikte in de giftige dampen toen ze in de omgeving van Pompeji aan land gingen.

Pompeji - gipsafdrukken

Pompeji – gipsafdrukken

Hoewel men altijd geweten heeft dat de stad er was, heeft het bijna 1700 jaar geduurd voordat Pompeji stukje bij beetje weer aan de oppervlakte verscheen. Tussendoor waren al wel kunstschatten uit huizen geroofd en waren hier en daar goudzoekers aan het werk geweest. In 1755 werd gestart met het opgraven. Sinds 1860 gebeurt dat op een systematische manier. Eerst onder leiding van Giuseppe Fiorelli, die de stad verdeelde in negen sectoren. Hij gaf ook alle huizen een nummer en liet gebouwen restaureren. Ook had hij het idee om gips te gieten in de holtes die waren ontdekt in de versteende aslaag, waardoor er afgietsels van mensen tevoorschijn kwamen die de uitbarsting niet overleefd hadden. Tijdens ons bezoek was er een tijdelijke tentoonstelling van deze afgietsels in het Amfitheater.

Pompeji is natuurlijk een van de topsites wat betreft het culturele erfgoed in Europa. Busladingen toeristen uit de hele wereld worden dan ook losgelaten voor een (kort) bezoek. Vooral in de voormiddag is het onaangenaam druk. Gelukkig voor ons beperken zij hun bezoek tot het Forum en de onmiddellijke omgeving. Na ongeveer 2 uur zit hun geleid bezoek erop en zijn ze weer weg.

Pompeji - zebrapad

Pompeji – zebrapad

Het Forum was de centrale ontmoetingsplaats voor de lokale bevolking, handelaren, politici, bestuursleden en gelovigen in een Romeinse stad. Eromheen liggen belangrijke gebouwen zoals de Basilica of het gerechtsgebouw en tempels. We lopen er in eerste instantie vlug langs af. We willen alles rustig bekijken, dus zullen we later langs hier terugkomen.
Pompeji - Quadriporticio dei Teatri

Pompeji – Quadriporticio dei Teatri

We wandelen eerst de hoofdstraat af. Deze is net als alle andere straten geplaveid met grote lavastenen. Opvallend zijn de stap- of oversteekstenen in de buurt van de kruispunten, die vooral nuttig waren bij regen. De wielen van de karren rolden ertussendoor en de voetgangers hielden de voeten droog. Praktische jongens waren die Romeinen! We gaan tot bij de theaters: Teatro Grande, het grote, was niet overdekt en bood plaats aan 5000 toeschouwers, het Odeon had wel een dak en bood plaats aan 800 toeschouwers. In de buurt liggen de Quadriporticio dei Teatri dat dienst deed als gladiatorenkazerne en de tempel van Isis.
Pompeji - amfitheater

Pompeji – amfitheater


Op onze wandeling komen we fraaie huizen tegen met mooie fresco’s, mozaïeken, beelden en zuilen. Aan de rand van de stad ligt de grote Palestra, de oefenruimte voor de atleten. Ze ligt vlak bij het Amfitheater dat o.a. gebruikt werd voor de gladiatorengevechten en waar plaats was voor 20 000 toeschouwers.

Pompeji - Termopolio grande

Pompeji – Termopolio grande


Terug richting Forum passeren we langs de winkelstraat. Deze geeft een goed beeld van het dagelijks leven. Je kan binnenwandelen in de winkels waar huiden en vilt verkocht werden of in de bakkerij met een grote broodoven. In de herbergen waar dranken en voorgekookte gerechten verkocht werden zijn nog steeds de gemetselde toonbank met gaten voor de kruiken te zien. Via een zijstraat komt men in de rosse buurt terecht en kan men gaan kijken in het best georganiseerde bordeel van Pompeji. Op de benedenverdieping zijn vijf kamertjes en een latrine te zien. De muren zijn gedecoreerd met erotische fresco’s.
Ook de baden of thermen zijn goed bewaard gebleven. Ze hadden aparte afdelingen voor mannen en vrouwen.

Pompeji - Huis van de Faun

Pompeji – Huis van de Faun


Wat we zeker niet mogen missen is een bezoek aan het huis van de Faun. Het huis is vernoemd naar een bronzen beeldje van een faun, een mythologisch halfmens/halfdier dat in het midden van een vijvertje in het atrium staat. Ook ligt in dit huis de beroemd mozaïek van Alexander de Grote. Beide originele werken zagen we enkele dagen geleden in het Nationaal Archeologisch Museum van Napels.

We wandelen nog tot aan de villa van de Mysteriën die net buiten de stad ligt. Het is een langere wandeling door de Via della Tombe. Langs deze weg staan tussen cipressen Griekse en Romaanse graftomben, kleine tempels, altaren en mausolea.

Nog even een terrasje doen en dan is het tijd om terug te sporen naar Napels. We gaan er onze bagage in het hotel ophalen, want straks nemen we de boot naar de Eolische eilanden.

Fotoalbum ‘Pompeji’ weergeven

De Vesuvius, Ercolano en Paestum

Fotoalbum ‘De Vesuvius, Ercolano en Paestum’ weergeven

Op naar de Vesuvius

Op naar de Vesuvius

De volgende dagen gaan we buiten Napels stad op pad. Hiervoor hebben we een ‘Artecard Campania’ aangeschaft. Met deze kaart kunnen we alle vormen van openbaar vervoer gebruiken en hebben we voordelige toegang tot de meeste bezienswaardigheden in de ganse regio Campania.
Onze eerste bestemming is de Vesuvius, op dit moment zo’n 1.281 meter hoog. Bij het treinstation in Ercolano, kan je een kaartje kopen voor de bus, die naar de parking onder de top, rijdt. Tot op de kraterrand is het dan nog een kilometertje bergop wandelen. Eerst moet je wel een toegangsticket voor het “Parco Nazionale del Vesuvio” kopen, maar het loont zeker de moeite.

Vesuvius, de krater

Vesuvius, de krater

Tijdens de busrit valt op dat de hellingen aan de voet van de vulkaan volledig volgebouwd zijn. Dit terwijl de Vesuvius toch nog altijd bij de werkende vulkanen gerekend wordt. Vanaf de parking met de obligate souvenir en prullariakraampjes loopt een gemakkelijke wandeling naar boven. In 20 minuten is de klus geklaard. Hoe hoger je komt, hoe weidser het panorama over de hele golf van Napels, het schiereiland Sorrento en de eilanden Capri en Ischia. Boven sta je dan op de rand van de krater en kan je in de krater (caldera) kijken. Deze heeft een diameter van 600 m en is 200 m diep. Op verschillende plekken zie je dampen opstijgen. Toch wel indrukwekkend!
Tot voor de grote uitbarsting van 79 na Christus waarbij Herculaneum (het huidige Ercolano) en Pompeji (Pompeï) onder lava, as en puin bedolven werden, was de Vesuvius een onschuldige maar vruchtbare berg, begroeid met bossen en wijngaarden. Al in de Romeinse tijd woonden er veel mensen in de omgeving. Ook nu wordt hier wonen niet afgeraden of verboden. Wetenschappers gaan er van uit dat ze perfect in staat zijn om nieuwe uitbarstingen te voorspellen. Daarvoor meten ze constant de temperatuur en de samenstelling van de uitgestoten gassen en gaan ze na of er zich aardschokken of bevingen voordoen. Indien nodig kunnen de omwonenden dan snel geëvacueerd worden.

Vesuvius, zicht op de golf van Sorrento

Vesuvius, zicht op de golf van Sorrento

Eens boven kan je een stukje over de kraterrand van de Vesuvius lopen. Hier zie je ook goed dat de Vesuvius eigenlijk in de krater van de oorspronkelijke vulkaan, de Monte Somma ligt. Bij de grote eruptie van 79 na Christus, stortte de top van de Monte Somma in en vormde een caldera, hierin ontstond de huidige kegel van de Vesuvius.

Ercolano

Ercolano

Eens terug in Ercolano wandelen we eerst tot aan en langs de opgravingen van Herculaneum. Tijdens de uitbarsting van 79 na Chr. werd deze havenstad bedolven onder een vloedgolf van hete modder. De daken van de huizen stortten niet in, waardoor veel huishoudelijke voorwerpen bewaard bleven. We kiezen er echter voor om het nieuwe Museo Acheologico Virtuale te bezoeken. In een halfrond virtueel theater toont men een 3D reconstructie van de uitbarsting van de Vesuvius in 79 na Christus zoals ze gedetailleerd beschreven is door Plinius en Plinius de Jongere. Tijdens de uitbarsting van de Vesuvius in 79 lag de scheepsvloot, waarvan Plinius de gezagvoerder was, voor anker ten westen van Napels. Samen observeerden ze de uitbarsting van op een afstand. Om het natuurgeweld beter te kunnen meemaken en om mensen te kunnen redden gingen ze aan land. Daarbij is Plinius omgekomen door ademhalingsproblemen na het inademen van giftige gassen en stof.
Omdat we de 3D brilletjes in eerste instantie niet vinden, toont men de projectie graag nog eens een keer. Op dat moment zijn we namelijk de enige bezoekers in het museum. De privé projectie is daardoor allicht nog indrukwekkender.
In een ander deel van het museum zijn er virtuele multimediapresentaties. Zo kan je virtueel rondwandelen in een Romeinse stad van zo’n 2000 jaar geleden, binnengaan in een huiskamer en een bezoek brengen aan de termen en het forum. We zijn helemaal bij en klaar voor een bezoek aan de opgravingen van Pompeji.

Campania dag 2: Paestum

Paestum tempel van Ceres

Paestum tempel van Ceres

Paestum tempel van Hera

Paestum tempel van Hera

Paestum tempel van Neptunus

Paestum tempel van Neptunus

Iets verder van Napels, zo’n 100 km zuidelijk ligt de site van Paestum. Met de trein zijn we er in 1,5 uur. Paestum is de belangrijkste vindplaats van Griekse overblijfselen ten zuiden van Napels. In de 6 de eeuw v.C. stichtten de Grieken er de stad Poseidonia. Uit die periode stammen de drie grote Dorische tempels: De Basilica of tempel van Hera gebouwd rond 530 v.C., de tempel van Neptunus (ca. 450 v.C.) -dit is de grootste en meest complete- en de tempel van Ceres, waarschijnlijk van rond 500 v.C.
De Grieken verstonden zich goed met de inheemse bevolkingsgroep: de Lucaniërs. Rond 400 v.Chr namen zij de stad van de Grieken over en gaven haar de naam Paestum.
Later werd de stad een Romeinse kolonie. Ze werd grondig verbouwd en verrijkt met talrijke grote Romeinse gebouwen. Na de val van het Romeinse rijk kwam de stad in verval. Ze geraakte zelfs volledig vergeten tot in de 18de eeuw het ‘grand tour’-toerisme de kop op stak.

Het is heerlijk om rond te slenteren op de site, het lijkt wat op een groot park met daarin de tempels en de overblijfselen van de stad inclusief het amfitheater, de baden en de oude straten met restanten van de huizen.

Paestum Lucanische grafschilderingen

Paestum Lucanische grafschilderingen

In het museum bevinden zich grafschilderingen, grafschatten en beeldhouwwerken. Vooral voor de grafschilderingen van de Lucaniërs is het museum bekend. De lichamen van de overledenen werden in een graftombe gelegd die aan de binnenzijde beschilderd was. Een van de belangrijkste is de Tombe van de duiker. De met fresco’s beschilderde steen is waarschijnlijk uit 480 v.C.. De afbeelding van de duiker symboliseert de overgang naar het hiernamaals. Jammer dat de tekening deels verborgen is achter plastiek.

Fotoalbum ‘De Vesuvius, Ercolano en Paestum’ weergeven

Napoli dag 2 en 3

Fotoalbum ‘Napoli’ weergeven

Castel dell'Ovo

Castel dell’Ovo


Liliane voelt zich slap en ziek en blijft in de voormiddag onder de lakens. Felix maakt van de gelegenheid gebruik om eens in de haven te gaan kijken. Hij zoekt uit waar wij de ferry naar Vulcano moeten nemen, hoe wij daar kunnen geraken en zet onze online reservaties om in tickets.
Hij wandelt langs het Castel Nuovo en het Palazzo Reale naar de Lungomarewijk: een boulevard met daarnaast een groot rechthoekig park. Dit is een chiquere wijk met grote hotels en het oudste kasteel van Napels, het Castel dell’Ovo ofwel het kasteel van het Ei.

Museo Archeologico - Farnese collectie

Museo Archeologico – Farnese collectie

Museo Archeologico - Farnese-stier

Museo Archeologico – Farnese-stier


In de namiddag bezoeken we het Museo Archeologico Nazionale. Het is een van de belangrijkste archeologische musea ter wereld. De collectie is opgebouwd uit de antieke kunstwerken die toebehoord hebben aan de uit Rome afkomstige familie Farnese en uit vondsten van Pompeji, Herculaneum en andere opgravingen in de streek.
De Farnese collectie bestaat vooral uit schitterende marmeren beeldhouwwerken die vaak reusachtig groot zijn. Zo staat hier o.a. de zo genaamde Farnese stier. De grootste nog bestaande beeldengroep uit de oudheid. Het werk is uit één grote blok marmer gehouwen en later nog door Michelangelo gerestaureerd.
Daarnaast zijn hier originele mozaïeken uit Pompeji te bewonderen zoals de befaamde Slag van Alexander de Grote. Uit het huis van Faun zijn er mozaïeken te zien alsook het kleine bronzen beeld van de Dansende faun.
Museo Archeologico; mozaïek

Museo Archeologico; mozaïek

Ook zien wij kunstwerken uit de villa van Piso uit Herculaneum. Deze zeer rijk gedecoreerde villa behoorde toe aan de schoonvader van Julius Caesar.
In andere zalen worden dan weer gebruiksvoorwerpen zoals verwarmingstoestellen en keukengerei getoond. Maar ook schalen, vazen, meubels, sierraden, muziekinstrumenten en wapens zijn er te zien; zelfs chirurgische instrumenten.
Ook staat hier een uiterst gedetailleerde maquette van Pompeji van rond 1860. In die periode is men begonnen is met het systematisch opgraven van de ruïnes.

Ook tijdens onze derde dag in Napels staan er nog enkele belangrijke monumenten op het programma.

Certosa di San Martino; sacristie

Certosa di San Martino; sacristie


Als eerste bezoeken we het Certosa di Martino, het kartuizerklooster dat gelegen is in de bovenstad naast het Castel Sant’Elmo. Tussen de 16 de en 18 de eeuw werkten de grootste kunstenaars uit hun tijd aan dit klooster. De kartuizermonniken wilden naast de religieuze functie in dit klooster ook de Napolitaanse geschiedenis en beschaving bewaren. Sinds 1806 is het klooster ontheiligd door de broer van Napoleon die in die tijd een periode koning van Napels was.
Certosa di San Martino; sacristie

Certosa di San Martino; sacristie

De kerk en sacristie zijn rijkelijk en overvloedig versierd. Het barokke interieur bestaat uit panelen en pilaren in gekleurd marmer en grote schilderijen. In de sacristie zijn de kasten van fraai inlegwerk voorzien. Zo te zien mocht het iets kosten. Naast de kloostergebouwen is er ook nog de kunstverzameling. Deze bestaat uit schilderijen, porselein, beeldhouwwerken, maar ook uit koetsen en schepen.
Uitgebreid is de collectie kerststallen. Niemand weet wanneer het gebruik van de kersttaferelen ontstaan is. De oudste voorbeelden zijn uit de 13 de eeuw. Speciaal aan deze kerststallen is dat men zich niet beperkt tot de figuren rond Jezus, maar er een soort van miniatuurweergave van gans Napels van maakt. Tal van karakteristieke gebouwen en personen komen er in voor. Ook in de straten van Napels zie je winkels die het hele jaar door ‘kerststallen’ verkopen; van artistieke kunstwerken tot ‘creatief met schors, kurk, mos en echte plastiek’.
Helaas is een groot deel van het klooster, waaronder de privévertrekken van de prior, niet vrij te bezoeken. Uitsluitend met een gids, maar niemand weet wanneer er nog een gidsbeurt is. Volgens één van de supposten gebeuren die op ongeregelde tijdstippen en worden ze niet aangekondigd!
Santa Chiara

Santa Chiara


Santa Chiara

Santa Chiara

We gaan terug naar de benedenstad voor een bezoek aan het klooster van Santa Chiara. De kerk heeft een sober interieur, kenmerkend voor een franciscanenkerk. Achter de kerk ligt de kloostergang waarvan het binnenplein in de 18 de eeuw werd verbouwd tot een mooie, originele tuin. Tussen de eenvoudige zuilen heeft men zitbanken gemaakt welke bekleed zijn met bont gekleurde keramische tegels. Niet te geloven hoe rustig het hier is en dit te midden van een drukke stad.
De rest van de dag gaan we flaneren in de stad, genieten van een terrasje hier en een terrasje daar. We wandelen wat rond op de vele markten, door de volksbuurten en langs de chiquere winkels. Daarbij passeren we ook langs de galleria Umberto I, met een imposant dak uit ijzer en glas en elegant plaveisel dat typische is voor de art-nouveau stijl.

Gran Caffé Gambrinus

Gran Caffé Gambrinus

In de buurt ligt ook het Gran Caffé Gambrinus. Dit café uit 1860 heeft eveneens een schitterend art-nouveau interieur. Het is steeds het trefpunt geweest van politici, kunstenaars en schrijvers. Ook nu nog is het de place to be in Napels. Om dat te bewijzen heeft men in twee vitrinekasten de gebruikte (niet afgewassen) koffiekopjes uitgestald van bekende gasten van vroeger en nu zoals Oscar Wilde, de president van Italië, verschillende filmsterren, paus Franciscus, Angela Merkel en anderen. Misschien staan onze ongewassen kopjes er nu ook tussen!

Fotoalbum ‘Napoli’ weergeven

Eerst Napels zien en dan … de Eolische eilanden

Napoli vanaf Castel Sant'Elmo

Napoli vanaf Castel Sant’Elmo

‘Eerst Napels zien en dan sterven’. Deze uitspraak komt van de Duitse schrijver Goethe die tijdens zijn ‘grand tour’ op het einde van de 18 de eeuw Napels en Pompeji bezocht. Als hij daarmee bedoelde dat deze Zuid-Italiaanse stad het mooiste is wat een mens in zijn leven kan zien, dan willen we dat wel eens met eigen ogen controleren. Tijdens onze nazomerreis gaan we eerst naar Napels en omgeving en reizen dan verder naar de Eolische eilanden. We gaan in een aangenaam nazomerklimaat van een brok cultuur genieten, daarna van de natuur in zijn oervorm met nog twee werkende vulkanen.

Beginnen doen we dus in Napels, de derde grootste stad van Italië, na Milaan en Rome. Tevens de grootste stad van Zuid-Italië met ca één miljoen inwoners, gelegen aan de baai van Napels en aan de voet van de Vesuvius. Jammer dat Napels zo’n slechte reputatie heeft: stakingen, grote verkeersopstoppingen, kleine criminaliteit, maffia, … Wij hebben ons er niet door laten afschrikken en hebben er ook helemaal geen last van gehad.

Van uit de hotelkamer - Vesuvius

Van uit de hotelkamer – Vesuvius

Vanaf het vliegveld gaat het met een shuttle bus naar het centrum van de stad. Ons hotel ligt aan de Piazza Garibaldi, een voetgangerszone; recht tegenover het station en met zicht op de Vesuvius. Ideaal om ons gemakkelijk en snel te verplaatsen met het openbaar vervoer.

Pizza Margherita

Pizza Margherita

Het is al avond, dus het eerste wat we gaan doen is natuurlijk ‘Pizza eten’! Het gastronomisch symbool van Napels. Oorspronkelijk was het een boerengerecht gemaakt van deeg en belegd met tomaten en besprenkeld met olijfolie. Pas toen de vrouw van Koning Umberto I, Margherita het eens wenste te proeven werd het gerecht echt bekend. Speciaal voor haar werd mozzarella en basilicum toegevoegd, zo verkreeg men namelijk de kleuren van de Italiaanse vlag. Sindsdien is de pizza Margherita te verkrijgen in elke pizzeria over de hele wereld. Het begin van onze reis kan niet beter, een leuk terrasje, aangename temperatuur, een lokale vino rosso én een simpele, goed klaargemaakte lekkere pizza.

Om Napels zelf te bezoeken hebben we drie dagen voorzien. Wij kopen ons een ‘artecard Napoli’. Hiermee kan je drie dagen onbeperkt het openbaar vervoer gebruiken en drie musea gratis bezoeken. De andere musea zijn aan halve prijs en mocht het druk zijn aan de loketten, je hoeft niet aan te schuiven.
Voor onze eerste kennismaking hebben we een wandeling gepland in het historisch centrum van de stad. Dat bestaat uit 3 lange, parallelle, vrij smalle straten met nog smallere zijstraatjes. Het grondplan is gebaseerd op het Grieks-Romeinse Napels van zo’n 2000 jaar geleden. De gebouwen zijn oorspronkelijk uit de 13 de een 14 de eeuw. Afwisselend passeer je langs grote pallazo’s met indrukwekkende binnenpleinen en monumentale trappen; fraai gerestaureerde burgerhuizen; maar ook huizen die bijna op instorten staan.

Delicatesse zaken

Delicatesse zaken

Zoals in vele andere steden met middeleeuwse gebouwen trekken de gegoede burgers weg en staan de panden te verkommeren, vooral de bovenverdiepingen. In de benedenverdieping tref je winkeltjes met de meest diverse koopwaar aan, ateliers van ambachtslieden en delicatessezaken.

Santa Maria delle Anime ...

Santa Maria delle Anime …

En overal staan kerken, veel kerken. Volgens een van onze reisgidsen zouden er in het centrum van Napels 365 kerken of kapellen staan. Eén voor elke dag van het jaar dus. Zoveel willen wij er niet bezoeken, maar hier en daar gaan we toch even binnen om een kijkje te nemen. Dat er zoveel kerken zijn, heeft alles te maken met de aard van de bevolking. Men is zeer godsdienstig en gehecht aan religieuze tradities, erg emotioneel en vaak bijgelovig. Dit laatste is nog een overblijfsel uit de Grieks Romeinse tijd. Zij gaven het boze oog de schuld van alle ziekten en natuurrampen welke ze niet konden verklaren.

Duomo

Duomo

In de smalle straatjes heerst een drukte van jewelste want naast de vele voetgangers wringen er zich ook nog scooters en auto’s door. Hoog in de zijstraten hangt overal was te drogen.

In deze buurt staat ook de kathedraal. De Duomo werd gebouwd de 14 de eeuw en daarna talloze keren verbouwd. Ook nu staan er delen in de stijgers. In een zeer fraaie, rijk versierde zijkapel bewaart men de relikwie van San Gennaro. Twee maal per jaar, in mei en in de tweede helft van september haalt men zijn gestolde bloed tevoorschijn, dat dan pardoes vloeibaar wordt. Toen de Paus in het voorjaar hier op bezoek was en hij de glazen stolp kuste werd het bloed hálf vloeibaar. Vandaar dus ‘maar’ een half mirakel. De paus maakte er zelfs een grapje over. “Als het maar half vloeibaar is, betekent dat dat we nog werk op de plank hebben, we moeten beter doen”.

Castel Sant'Elmo

Castel Sant’Elmo

Op naar de bovenstad, aan de westkant van Napels. De wijk Vomero ligt boven op een heuvel. Om er naar toe te gaan nemen we één van de funiculaires of kabelbanen. Op een uitloper van de heuvel staat het Castel Sant’Elmo. Dit is een indrukwekkende burcht met een strategische ligging in de vorm van een zeshoekige ster. Lange tijd werd het als gevangenis gebruikt. In de jaren ’80 werd het grondig gerestaureerd en ingericht als tentoonstellings- en evenementen ruimte. Wij bezochten er de mooie collectie van hedendaagse kunst.
Gelukkig heeft men ook hier een lift geïnstalleerd. Van op de kasteelmuren genieten wij van het schitterend uitzicht over de stad en de Vesuvius.
Onze eerste dag zit erop. Liliane heeft koorts en griep. Er moet dringend gerust worden.